-

کاش می‌توانستم خوشبختی ببافم . یعنی در اصل ، کاش خوشبختی بافتنی بود ، اگه بود انقدر می‌بافتم و می‌بافتم و می‌بافتم تا به جای همه‌ی کاموا های دنیا ، دست هایم تمام بشوند . خوشبختی را شکل ِشال گردن می‌بافتم ، نه فقط برای من ، نه فقط برای تو ، برای همه‌ی ایران . به هر نفر یک شال می‌دادم ، اگه خیلی کوچک بود شال ِرنگی رنگی ، اگه مدرسه می‌رفت می‌گفتم خودت یکی را انتخاب کن ، اگه راهنمایی بود می‌گفتم یکی بردار ، حالا آنقدر ها هم زشت نیست ، اگه دبیرستانی بود به او میگفتم روی این شال سگ سیاه افسردگی را هم بافته‌ام ، بعدش با هم ریز ریزکی می‌خندیدیم . اما امان ، امان که نه من بافتنی بلدم ، نه خوشبختنی بافتنی‌ست ، نه در این وضعیت میشود آنقدر کاموا خرید .

600 -

ز رعد ِآسمان بشنو تو آواز ِدهل ..

شکایت‌ها همی کردی که بهمن برگِ‌ریز آمد، کنون برخیز و گلشن بین که بهمن بر گریز آمد.

700 -

حالا ایران‌را بیشتر از همیشه می‌خواهم.

گر‌ پدر نیست تفنگ پدری هست هنوز ..

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را ، نبخشم بهر خالی یک وجب از خاک ایران را .