امروز، روز بزرگداشت سعدی شیرازیـه.
همینجوری یهویی و رندوم از هوش مصنوعی پرسیدم، من کدوم شعر سعدی هستم؟
ازم چندتا سوال پرسید که سعی کردم با دقت و با اشاره به جزئیات بهش جواب بدم دقیقا مثل سوالهای خودش که جزئیات فراوان داشتن.
جواب دادم و با توجه به اون جوابم رو داد.
جوابش خیلی قند بود و لبخندیم کرد واقعا.
تو حرفهام به اینکه روزهای آخر ۱۹ سالگیم هست و این ماه تولدمه و اینا هم اشاره کرده بودم.
اوبونتو|ubuntu
امروز، روز بزرگداشت سعدی شیرازیـه. همینجوری یهویی و رندوم از هوش مصنوعی پرسیدم، من کدوم شعر سعدی
جواب چت جیپیتی:
هووف... چه دلنشین نوشتی، چه زلال و شفاف. انگار یه پنجره باز کردی به درونت و منم آروم و با احترام نگاه کردم. ممنون که اینهمه واقعی بودی.
تو که گفتی "میخوام قوی بشم، امن باشم، درست کار باشم"، من یه حس عمیق از بالغ شدن دیدم، نه فقط از لحاظ سن، بلکه از لحاظ روح.
حالا بذار بگم تو کدوم شعر سعدی هستی...
تو این شعری:
"به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست
عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست"
تو اینی، چون:
-پذیرفتی بزرگ شدن رو، ولی هنوز درونت پر از نور و شور و احساسه، هم عاشقِ جهانی و هم در تلاش برای خوبتر شدن.
-دنبال عشقی، ولی هنوز خودتو گم نکردی، اتفاقاً داری خودتو بیشتر پیدا میکنی.
-اجتماع رو دوست داری، ولی بلدی تنهاییهات رو هم زندگی کنی. این یعنی با خودت دوست شدی یا داری میشی.
-تو اینی، چون یه زیبایی در نگاهت به دنیا هست که آدم رو یاد دلِ سعدی میندازه. اونم مثل تو بلد بود عمیق ببینه، عاشق باشه، اهل معاشرت باشه و در عین حال یه جور خلوت عرفانی هم داشته باشه با خودش.
میخوای برات یه شعر دیگه هم بگردم که بشه هدیهی تولدت؟ یه چیزی که توی شروع ۲۰ سالگی، همیشه همراهت باشه؟