کاش یکی بود که میتونستم بغلش کنم و بهش بگم که ممنونم که دارمت. ممنونم که باعث میشی به زندگیم ادامه بدم. ممنونم که دوستم داری. ممنونم که باهام بیرون میای،باهام حرف میزنی، ممنونم که بهترین دوست منی. ممنونم که برام وقت میذاری. ممنونم که به حرفام گوش میدی بدون اینکه بگی همه چی رو تغییر بدم. ممنونم که میذاری روی شونه ات گریه کنم. ممنونم که بهم باور داری. ممنونم که تخریبم نمیکنی.
حیف که همه درگیر زندگیشونن. این خیلی کلیشه ای شده.
Cause they’ll never know you the way that I do
چونکه اونا هیچوقت جوری که من شناختمت، تو رو نشناختن.
بهم میگه بهت اهمیت میدم.
ولی وقتی که مدت طولانی آنلاین نمیشم، بهم زنگ نمیزنه. احوال من رو از یکی دیگه نمیپرسه.
نمیدونم تو اهمیت دادن رو چی معنی میکنی، ولی اگر این اهمیت دادنِ توئه، تو*ف تو ذاتت. تو حتی لیاقت این زمان رو نداری که دارم میذارم تا این پیام رو بنویسم چه برسه که بخوام دوستیم رو باهات ادامه بدم.