هوای تبریز شبیه وضعیت روحی روانی منه.

ببین. ابرها رد می‌شن، سیالن، تاریکی میاد و دوباره توسط دست‌های نور خفه می‌شه. انگار چیزی یادشون رفته. سیاره می‌چرخه، کهکشان به‌خروش میاد، هوا وارد ریه‌ها می‌شه، کسی گریه می‌کنه و دیگری می‌خنده. هیچ‌کس حواسش نیست. ببین، ما ایستادیم، کنارِ این همه عبور. ببین، دنیا می‌گذره، ما هنوز اینجاییم. فقط من و تو

☆

I want nights like this. Amen

"Live fast Die young"

امیدوارم قبل اینکه برم graveyard اینجا رو ببینم.

شب تمام‌ رویاپرور ها بخیر🕯

در دلِ من چیزی است مثل یک بیشه ی نور، مثل خواب دم صبح و چنان بی تابم، که دلم میخواهد بدوم تا ته دشت، بروم تا سر کوه، دورها آوایی است، که مرا میخواند.

"دیوانه تر از من چه کسی بود؟ بگو!"