لحظه‌ای سکوت کرد. مشخص بود به عقلم شک کرده. من هم به عقل او شک داشتم. + یه جوری دروغ بگو که مشخص نباشه. سرم می‌خارید. - خب تو که به هر حال می‌فهمی، چه فرقی می‌کنه؟ در حالیکه نگاهش بین لباس و موهایم جابه‌جا میشد، پلکش کمی می‌پرید. + بس کن... - کدومو؟ خاروندن خودمو یا فرار کردنو؟ + جفتشو! شانه‌ای بالا انداختم و لبخندی زدم. نمی‌دانم چرا اخمش غلیظ‌تر شد... شاید هم می‌دانم. - شرمنده؛ بدنم می‌خاره. + پس بهتره با در آوردن اون آشغال از تنت شروع کنی. نگاهم به لباس افتاد. - این؟! من که سرم می‌خاره! نفس لرزانی از بینی بیرون داد که لرزی به وجودم انداخت. + انقدر با من بحث نکن..... آه عمیقی از سینه بیرون دادم و بلند شدم. بی‌آنکه نگاهش کنم به طرف کمد رفتم و لباسم را برداشتم. در کمد را باز کردم و با نگاه شکاکی به آرامی در را بستم. نمی‌دانم چرا خنده‌اش گرفت. عمدا پوشیدن لباسم را طول دادم تا بیشتر عصبیَش کنم. با بیخیالی در کمد را باز کردم و بیرون آمدم. بی‌آنکه نگاهش کنم، در را پشت سرم بستم. وقتی نگاهم به نگاهش افتاد، به نظر آرام‌تر می‌رسید. چشمان سرخَش به لباس‌های گران قیمت کوچکم افتاد؛ البته برای او کوچک بود، برای من اندازه بود. چند قدم به سمتم برداشت و به صندلی اشاره کرد که بنشینم. خاطرات آویزان شدن از صندلی در ذهنم تکرار شد و ناله‌ی آرامی کردم. به سمتش قدم برداشتم و پوزخند بزرگی زدم. - برادر دوست‌داشتنی و خارق‌العاده‌ی من! تو که قدرتت از یه فرمانده‌ی ارتش نیگروم هم بیشتره! بیا و... به صندلی اشاره کردم. - ...این برادر کوچیک و حقیرت رو برسون به کوهستان خوشبختی! پوزخند صداداری زد و ابرویی بالا انداخت. + حقیر...؟ این کلمات رو از کجا یاد گرفتی؟ - یکی نیست اینو به خودت بگـ- دوباره محکم از یقه‌ام گرفت و بلندم کرد و با یک حرکت من را روی صندلی نشاند. پلکی زدم. - بعضی وقتا نگران میشم عشق برادریت آتیشم بزنه. بدون چشم برداشتن از من، به پنجره اشاره کرد. + اگه دربارش ناراحتی می‌تونم کمکت کنم پرواز کنی. چند ثانیه سکوت بینمان شکل گرفت. - فِک کنم آتیش عشقت رو به ارتفاع ترجیح بدم. + خوبه. چون قصد دارم مجبورت کنم راجب مسائل مهمی صحبت کنیم. - خب... ترجیح میدم سقوط کنم. + دیگه دیره. حرف اول مِلاک ئه. پاهایم را تکان دادم. اینکه به زمین نمی‌رسید حس خوبی داشت... حتما تمام آن مثلا آدم بزرگ‌ها به من حسودی می‌کردند. - خب... چی می‌خوای؟ + چرا همش میری اون پایین؟ تو فقط پنج سالته، شون! هیچ کاری از دستت بر نمیاد! - خب باشه. یه لقمه نون هم نمی‌تونم به یه فقیر بدم؟! آه عصبی کشید. + شون... هم تو، هم من و هم اونا، هممون نیگریَن هستیم. - آره آره؛ می‌دونم... خنجر زدن از پشت، شکار کردن بچه و بی‌رحمی کامل. داستان لولوخورخوره. + این حقیقته، شون! چند قدم جلو آمد و آستینم را بالا زد. چندین جای کبودی —که سعی داشتم پنهانشان کنم— را روی دستم نشانم داد. + ببین! این جواب محبت‌هات ئه. اونا همینن، شون! حقیقت این ئه. حقیقت... لحظه‌ای نگاهم روی کبودی‌ها ماند. رنگ بنفشش مثل اینکه داشت بزرگ میشد... فَکّم کمی منقبض شد و نگاهم جدی‌تر. - پس چرا من باید اون چیزا رو ببینم؟ چرا همیشه باید صدای رنج و عذابشون رو بشنوم؟ چرا من؟! یه بچه‌ی پنج ساله؟! لحظه‌ای ساکت شد. اخمش کمی غلیظ‌تر شد؛ اما بیشتر به نظر غمگین می‌رسید تا عصبانی. + نمی‌دونم... - شاید... شاید من بتونم عوضش کنم... شاید بتونم... قطره‌ای روی شلوارم چکید. لعنتی... سریع با آستین لباسم اشکم را پاک کردم. نمی‌خواستم نگاهش کنم... نباید این را می‌دید. صدای قدمش را شنیدم که نزدیکتر شد و من را از صندلی پایین کشید. - ای بابا... تازه داشتم به قد بلند بودن عادت می‌کردم... حاضر بودم هر مزخرفی بگویم که حقیقت را به زبان نیاورم. شاید هم نه...؟ به هر حال او هم نمی‌خواست این مسئولیت را بپذیرد. + تو... می‌تونی جهان رو جای بهتری کنی، شون. ولی الان نه... ...شاید هم می‌خواست. پوزخندی زدم که غمی که درون وجودم جا خوش کرده بود را نادیده بگیرم. - بس کن... بهم دروغ نگو. بهت نمیاد. + دارم راستش رو میگم. - هر دوتامون می‌دونیم که دروغ ئه. اون کسی که جهان رو عوض می‌کنه تویی، نه من! تو اون ناجی هستی! و من فقط..... یه هیولام. نمی‌توانستم نگاهم را بلند کنم. نگاهم به دستش افتاد. مشتش را بیش از حد سفت گرفته بود. + تو یه هیولا نیستی، شون... عجب حرف خنده‌داری! - باشه؛ جوک خوبی بود~ + جدی گفتم! پاک عقلش را از دست داده.

- به من نگاه کن، آرچر! چی می‌بینی؟! من یه هیولام! لولوخورخوره‌ای که اگه تا وقتی کوچیکه از بین نبریش، بزرگ میشه و خودت و بچه‌هات رو می‌خوره! + چی می‌بینم، شون؟! من یه بچه می‌بینم! یه بچه‌ی پنج ساله! که حق داشت با رویاهاش زندگی کنه! حق داشت یه زندگی عادی داشته باشه! و از بین تمام این جهان لعنتی؛ توی این نیگروم خراب شده به دنیا اومده! لب‌هایم لرزید. لعنت بهت، آرچر... به سختی پوزخند زدم. - رویا...؟ خیلی وقته دیگه رویا نمی‌بینم... دوباره سکوت کرد. فکر کنم شنیدن این حرف از برادر پنج ساله‌اش آزارش می‌داد. به هر حال خودش این چرخه‌ی گفتن حقیقت را شروع کرد، خودش هم باید جورش را بکِشد. دستی به کمرش گذاشت و چند قدم دور اتاق چرخید. با دست دیگرش شقیقه‌هایش را می‌مالید. از دیدن خشمش خنده‌ام می‌گرفت. - لازم نیست نگران من باشی؛ برو به کارات برس. از روی شانه نگاهم کرد و پوزخندی زد. + بچه‌ی هشت ساله کاری مهمتر از بازی کردن با برادر کوچولوش نداره. تأثیرگذار بود... احتمالا. فکر کنم چیزی ته دلم تکان خورد. شانه‌ای بالا انداختم. - خوددانی؛ تمرین‌های تو رو که من قرار نیست انجام بدم. + کسی ازت نخواسته با اون دستات شمشیر بلند کنی. - فِک کردی نمی‌تونم...؟ + مطمئنم نمی‌تونی. زیرلب خندیدم. می‌دانستم می‌خواهد به چه چیزی برسد. - من کارم با چاقو خوبه، آرچر... اما چاقو توی پادشاهیت به دردت نمی‌خوره. برگشت و نگاهم کرد. طبق معمول، همان پوزخند از خود راضی همیشگی را داشت. + خوشم میاد وقتی مستقیم میری سر اصل مطلب. اما خودم تعیین می‌کنم چه چیزی به دردم می‌خوره، و چه چیزی نمی‌خوره. - برام مهم نیست از چی خوشت میاد، جناب ولیعهد. اما قول‌های پادشاهی بینِ توی هشت ساله و منِ پنج ساله الان بیشتر شبیه عروسک‌بازی می‌مونه تا ساختن پادشاهی. از حرفم بلند خندید؛ هر چند که لب‌های من ذره‌ای تکان نخورد. + ما هر دو می‌دونیم کی هستیم و چه توانایی داریم، برادر کوچولو. پس لطف کن نقش بازی کردن رو کنار بذار. - دارم حقیقت رو میگم؛ مگه تو دنبال حقیقت نبودی؟ + چیزی که اون آدمای بیرون اتاق می‌بینن، چیزی ئه که تو و من بخوایم بهشون نشون بدیم. خب... دروغ نمی‌گفت. باید اقرار کنم کارم در بازی کردن نقش یک کودک عادی واقعا ستودنی بود. آرام چند قدم به سمتم برداشت و روبه‌رویم خم شد تا نگاهش با من هم راستا شود. + ولی هم تو می‌دونی چه کاری از من بر میاد؛ و هم من می‌دونم تو چه توانایی‌هایی داری. - خب؟ + خب...؟ - خب؟! چه توانایی دارم که به دردت می‌خوره؟! تو حقیقت جهان رو تغییر میدی، مردم رو توی زندگیشون رهبری می‌کنی؛ و جهان رو به کمال می‌رسونی! و من؟! من نابود می‌کنم! هر چیزی و هر کسی رو هر موقع که بخوام! لحظه‌ای نفسم بند آمد. نفس عمیقی کشیدم و پوزخند تلخی زدم. - ...و چه چیزی بهتر از این برای نجات این جهانِ... رقت‌انگیز هست...؟ وقتی ناسزایم را قورت دادم پوزخندی گوشه‌ی لبش را کشید. جز این هم از مالکِ «پَر سرنوشت» انتظار نمی‌رفت... + از بین بردن نقص‌ها بخشی از هر سیستمی ئه. - فِک کنم اگه جای من بودی همچین چیزی نمی‌گفتی. + آره من نمی‌تونم جای تو باشم... - خوشحالم راجب یه چیز اتفاق نظر داریم! بی‌تفاوت ادامه داد. + ...ولی می‌تونم به داداش کوچولوم بگم توی جهانی که می‌خوام بسازم جا داره... - خیلی احساساتی شدم؛ الانه که اشکام سرازیر شه. + ...تا کسایی که جلوی دست و پام هستن رو حذف کنه. سکوت کوتاهی کردم. پیشنهاد جالبی بود... پیمان‌های بین مالکِ «پَر مرگ» و «پَر سرنوشت» با ظاهر دو کودک عادی... پوزخندی گوشه‌ی لب‌هایم را کشید. - حالا شد یه چیزی... — — — — — #Story

بسیار زیبا و جذاب!!!‌✨🍀 از همین الان منتظر قسمت های بعدیش هستم~😔

فکت شماره ده: زبان عشق و محبت من مثل کلاغ ها میمونه، کلاغ ها عاشق چیزای براق خاص و کوچولویی هستن که زیر نور خورشید می‌درخشند رو با نوکشون جمع می‌کنند و توی لونه‌هاشون بالای درخت بین تخم‌هاشون مثل گنجینه قایم می‌کنند ولی اگه کسی رو دوست داشته باشند و براشون احترام و ارزش خاصی قائل باشند از گنج‌ها و یادگاری‌های خودشون به اونا می‌بخشند؛ مثل هدیه‌های کوچولوی یهویی بدون مناسبت، یک قطعه شعر یا آهنگ، یه کاردستی و نقاشی بامزه، یک داستانک و نامه و حتی یک نقل قول، خوراکی که مورد علاقشونه رو خودشون آماده کردند، یک دانستی و ویدیوی کوتاه درباره‌ی علایق و خاطره‌ی مشترک مرتبط در زمان های رندوم، تکرار دیالوگ ها و تیکه کلام های اونها و همراهی کردنشون در علایق مشترک و زنده کردن یاد اونها و.. جالب تر از اون اینکه چون‌ خودشون این نوع زبان عشق رو دارند وقتی این چیزا رو دریافت می‌کنند چشماشون برق میزنه و پروانه ها شروع به پرواز توی قلب هاشون می‌کنند.. #Me

فکت شماره یازده: زمانی که با دوستای نزدیک و صمیمیم دعوا می‌کنم، علاوه بر اینکه اشک خودم درمیاد و احساساتی میشم بابتش میزنم گریه‌ی اونارو هم در میارم و مثل زن و شوهر های طلاق گرفته از هم رفتار می‌کنیم که نود و نه درصد اون دعواها به خاطر سو تفاهم بوده و عذاب وجدان بابت اینکه من دارم با احساسات خودم بار سنگین تری رو روی شونه هات میذارم و بحث هایی از قبیل آزادی و.. الان که بهشون نگاه میکنم و چت های قبلی مون رو میخونم خیلی بامزه و دراماتیک به نظر میرسند که فقط نیاز به یه موسیقی تراژدی پس زمینه کم دارند! جالبه که این فقط در رابطه با آدمای نزدیکم این اتفاق میوفته و برای افراد دیگه کاملا خونسرد منطقی و حساب شده رفتار میکنم. #Me

تصورش خیلی...گوگولیه...واقعاً...

نباید بخندم........

اژدها سه سر دارد... 𝐔 𝐥𝐢𝐤𝐞 𝐔𝐧𝐢𝐪𝐮𝐞 .

#Music نه...تو خیلی دیر کردی. من همین الانش هم مُردم...

#Music

خوب ماهم چالش گذاشتیم... اینطوریه که شما این پیام رو توی چنلتون فور میکنید و بعد عکس اوسیتون رو پی وی من ارسال میکنید و من با توجه به وایب اوسیتون میگم که اوسیتون وایب کدوم رمان رو میده و یه آهنگ تقدیمتون میکنم‌‌(⁠ ⁠ꈍ⁠ᴗ⁠ꈍ⁠)‌ ایگنور شه ناراحت میشم.. چنل (ظرفیت هم نداره هاها...)

قرن ها گذشت اما این اشتباهات تکراری فرزند آدم، تمومی ندارن...