اینکه بقیه وانمود میکنن هیچ اتفاقی نیفتاده خیلی آزار دهندست..

دیدن این صحنه خوشحال کننده ترین چیز امشب بود‹:

اینم که از اول شب مونده بود..‹:

اگه دیدی حتی کارای ساده رو با عجله، احساس فشار یا استرس انجام میدی احتمالاً سیستم عصبیت هنوز یاد نگرفته احساس امنیت کنه. اینجور وقت‌ها اولین قدم از «آروم کردن بدن» شروع میشه،نه از قانع کردن ذهن! پس آگاهانه تمرین کن: -متوجهش شو -نفس خیلی عمیق بکش -آروم حرکت کن. اینطوری بدنت یاد می‌گیره «کمتر واکنش نشون بده.»میدونم توی شرایط خوبی نیستیم ولی به خودتون کمک‌کنید .

با اینکه دیگر هیچ چیز برایم مهم نبود، هنوز هم درد را حس می‌کردم. مثلاً اگر کسی به من ضربه می زد، دردش را می فهمیدم. از نظر اخلاقی هم همینطور بود. اگر اتفاق به شدت غم انگیزی می افتاد، باز هم احساس ترحم می کردم، درست مثل وقتی که زندگی هنوز برایم مهم بود. رویایِ آدمِ مضحک| فئودور داستایفسکی. #Book

چنان گریستم که هرگز در تمام عمر نگریسته بودم. در میان گریه گفتم:« آن ها نمی گذارند... نمی توانم آدم خوبی باشم.» یادداشت های زیرزمینی | فئودور داستایفسکی. #Book

آگاهیِ بسیار، نوعی بیماری است... یک بیماری واقعی. یادداشت های زیرزمینی | فئودور داستایفسکی. #Book

خب...راستش نمی‌خواستم جایی به اشتراک بذارم شعرامو اما... احساس میکنم دارن تو نوت گوشیم خاک میخورن.