گر چه چشمانش درخشان از غم و اندوه بود
شانه‌هایش را که می‌دیدی شبیهِ کوه بود
دم به دم از سینه‌اش خنجر به بیرون می‌کشید
خنده بر لب داشت اما سینه‌اش مجروح بود
به قول خسرو شکیبایی:
گاهی باید بر سر کارهایی که
برای دیگران انجام می‌دهی
منت گذا‌شت؛
تا آنها را کم اهمیت ندانند.
گاهی باید بد بود
برای کسی که فرق خوب و بد
بودنت را نمی‌داند.
جمعه ها
ماجرایی داریم
من و این دل
از هر کجا که شروع می کنیم
آخرش می شود
دلتنگی برای تو