ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت این قدر با بخت خواب‌الود من لالا چرا - آسمان چون جمع مشتاقان پریشان میکند در شگفتم من نمی‌پاشد ز هم دنیا چرا - در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا - شهریارا بی‌حبیب خود‌ نمی‌کردی سفر این سفر راه قیامت می‌روی تنها چرا

ای لب شیرین، جواب تلخِ سر بالا چرا ؟

آمدی جانم به قربانت، ولی حالا چرا ؟

طلسم بودن در جایی که هیچ تعلقی بهش نداری ؛ بین آدم‌ هایی که هنوز توی باور های پوسیدشون زندگی می‌کنن و با همون فکر های کهنه ، تو رو هم زندانی می‌کنن .