خلاء؛ چیزی که خیلی وقت‌ها درونش گیر کرده‌ایم. خلاء؛ تجلی تهی شدن و فرو رفتن در خلسه‌ای از هیچ. خلاء؛ آن احساسی که در پشت خیلی از اتفاقات پنهان می‌شود و ما آن را نمی‌بینیم. خلاء؛ همان لحظه‌ای که فکر می‌کنی حتی خودت را هم از دست داده‌ای... _سکوت

سلام عرض شد. این پیام رو بازنشر کنید آشیانهٔ خودتون و اینجا حضور داشته باشید تا من: - دو بیت از اشعار استاد شهریار - یک اسم مستعار که به نظرم برازندتون هستش همراهِ معنا و ریشهٔ اسم - و یک جمله از طرف خودم که به نظرم نیاز به شنیدنش دارید تقدیمتون کنم. ویِ ، تگ ، ظرفیت . روزگار به کامتون شیرین باد.

اواسط ژانویه بود. شبی که برای بار نخست، زانو بر زمین نهادم و کمرم از سنگینی سرنوشت، خم شد. آن شب تا توانستم نفرین کردم و گرییستم. نه، من خدا را نفرین نمی‌کنم، مگر روحم به سیاهی و پلیدی آلوده شود تا این کار را بکنم، من آن ها را نفرین می‌کردم. نپرسید چه کسانی را، چرا که خودم هم نمی‌دانم که کیستند آن حرام‌زاده ها. اما می‌دانم روح پلیدی که مرا سیه پوش کرد، جایی در این دیار نفس می‌کشد و زندگی می‌کند. از این بابت مطمئن هستم و بله، آن شب هم همین باطن سیاه را نفرین می‌کردم. در آخر، با همان نفرین های زیرلبی به خواب رفتم و فردا صبح، فهمیدم که جامهٔ سیاه، عجب دردناک می‌لغزد روی تنم. - میکائیل بیانکی

ما رو 250 نمی کنید؟ ((: با تشکر فراوان>

دورمو آدمایی گرفتن که بوی تعفن‌شون‌رو با عطر های گرون می‌پوشونن، کافیه یکم بهش نزدیک بشی تا بفهمی با چه لجنی رفاقت می‌کردی.