«هر چه بیشتر از افراد بشری متنفر می‌شدم، عشقم به بشریت فزون‌تر می‌شد.» -استنطاق-

تقریبا همه‌ی فرزندهای اول به این بیماری مبتلا می‌شوند همیشه احساسِ ناکافی بودن می‌کنند همیشه فکر می‌کنند همه چیز تقصیرِ خودشون بوده همیشه فکر می‌کنند مسئولیتِ خواهر و برادرهای کوچیک‌ترشون رو به عهده دارند

همیشه خودشون ، خودشون رو آزار می‌دهند

و کم کم درس زندگی برایم سرد میشود و مرگ گرم و گرم تر. سکوت خانه را دوست دارم ولی همچنان از آن میترسم. آشنا ها را فقط در انشایی برگرفته از خزعبلات میبینم .. و در آخر میدانم، یار هم رای عوض میکند. انچه با تمام قلب میخواستیم، از ما دور و دور تر میشود .. شادی هایمان زود گذر و غم هایمان همیشگی‌ست. و بازهم، ما با تمام قلب تو را میخوانیم. و اینجاست که میفهمم مرگ،چقدر گرم است. و دردی که فکر میکردیم میرود هنوز مانده‌است. چرا که درد؛همان درد باقی می‌ماند. •خزعبلات. 1403/9/16

...

آزادی یعنی اینکه مجبور نشی خودتو از چیزی که داری برای داشتنش جون میدی، محروم کنی.

من از‌ جمله‌ی "فدای سرت" خیلی خوشم میاد، بهم حس امنیت می‌ده. اینجوریه که فدای سرت داری گند می‌زنی به همه چیز، فدای سرت غذا سوخت، فدای سرت چای ریخت، فدای سرت نمرت کم شد، فدای سرت نتونستی، فدای سرت نشد، نرسید، نرفتی، نیومدی، فدای سرت.