_

- عِطر مدینه‍ می‌وزد از سمت علقمه‍ ؛ گویا قدم گذاشته‍ ، زهرا به‍ کربلا...!(:

- مکن‌اۍصبح‌طلو؏...!(:

-

او ناچار به رفتن بود ؛
و من ناچار به ماندن . .
هر دو ناچار ،
اما این کجا و آن کجا 

!(:

- به‍ اشکاۍ ت هیئتم قسم ؛ غلط کردم ("

- ‏یه سری حرفارو به هیچکس نمیتونی بزنی . . ‏فقط باید بریزی تو خودت و باهاش کنار بیای! ‏من ریختم تو خودم ؛ ولی شاید نتونم کنار بیام🐢.

- من همونم که آخر جملم گفتم منتظر میمونم ؛ میدونی انتظار با اون امیدی که تو گفتی فرق داره ، امید یعنی دلتو واسه چیزی خوش میکنی که برات اتفاق میفته و مطمئنی ازش ؛ ولی منتظر بودن قضیه اش جداس یه چیزه بینابینه . . مثه این میمونه که نشستی رو نیمکت و چشم انتظار کسی هستی که نمیدونی میاد یا نه ولی تو همچنان منتظرشی..!(: