- غمی که الان داری غصشو میخوری بعدا تبدیل میشه به یه خاطره که جوابش فقط یه نیشخنده ؛

منبعِ درد خودش، باعث آرامش ماست..!

*

- من نمیتونم نقش بازی کنم بشم شبیه اونی که تو دوسش داری من شبیه خودمم همونی که تورو دوست داره...!(:

من حتی بلد نبودم بگم دوسِت دارم! ولی کاش میدونستی پشت همه سلام ‌ها، کجایی‌ ها، رسیدی خبرم کن‌ ها، مراقب خودت باش ‌ها، حتی خنده ها و سکوت ‌ها و راه رفتن ‌ها؛ چقدر، چقدر، چقدر، دوست دارمت ...

ما ؛ آدم‌های محکوم به خنده‌های اجباری!(:

آدمیزاد سختشه که بگه «به من توجه کن» برای همین قیل و قال راه میندازه؛ عصبی میشه، داد میزنه، قهر میکنه، با خودش ‌زمین و زمان لج میکنه برای اینکه به چشم اونی که می‌خواد بیاد، برای اینکه دیده بشه. تو فقط میبینی که چشماشو میبنده و داد میزنه و هیچی نمیشنوه! اون داره میپر‌ِه و دستاشو تکون میده و میگه: «هی من اینجام، ببین منو!» داره میگه: «به من توجه کن» و میدونی چقدر درمونده است؟! سراسر استیصاله و اگر به زبون بیاد؛ دیگه گفتن و نگفتنش فرق نداره.

[ بیا این دوستت دارمو بگیر تا کن ... بذار زیر بالِشِت آروم بخواب ] - شب بخیر -

‏از یه‌جایی به بعد دلت می‌خواد همه اونایی که الکی دورتو شلوغ کردن بدی و به جاش یه نفر رو به‌دست بیاری که بفهمتت؛ از اونایی که جلوش نقاب نمی‌زنی.

ولی بنظرم میزان تلخی حرفا به این بستگی داره که از چه شخصی بشنوی

...

- ‏شاید باورتون نشه ؛ ولی آدم حتی برای بار هزارمم از یه قضیه ای ممکنه ناراحت شه و واسش عادی نشه!!(: