ما ؛ آدم‌های محکوم به خنده‌های اجباری!(:

آدمیزاد سختشه که بگه «به من توجه کن» برای همین قیل و قال راه میندازه؛ عصبی میشه، داد میزنه، قهر میکنه، با خودش ‌زمین و زمان لج میکنه برای اینکه به چشم اونی که می‌خواد بیاد، برای اینکه دیده بشه. تو فقط میبینی که چشماشو میبنده و داد میزنه و هیچی نمیشنوه! اون داره میپر‌ِه و دستاشو تکون میده و میگه: «هی من اینجام، ببین منو!» داره میگه: «به من توجه کن» و میدونی چقدر درمونده است؟! سراسر استیصاله و اگر به زبون بیاد؛ دیگه گفتن و نگفتنش فرق نداره.

[ بیا این دوستت دارمو بگیر تا کن ... بذار زیر بالِشِت آروم بخواب ] - شب بخیر -

‏از یه‌جایی به بعد دلت می‌خواد همه اونایی که الکی دورتو شلوغ کردن بدی و به جاش یه نفر رو به‌دست بیاری که بفهمتت؛ از اونایی که جلوش نقاب نمی‌زنی.

ولی بنظرم میزان تلخی حرفا به این بستگی داره که از چه شخصی بشنوی

...

- ‏شاید باورتون نشه ؛ ولی آدم حتی برای بار هزارمم از یه قضیه ای ممکنه ناراحت شه و واسش عادی نشه!!(:

الدنگ ؛ دنیا ۷ میلیارد آدم داره چرا عاشق یکی میشی که دوست نداره؟!

- کاش میشد حس کنی ؛ یکی واقعا حواسش بهت هست...

- اگه كسي تو زندگيتون هست كه بي چشم داشت شادتون ميكنه ؛ مثل صگ بهش بچسبيد...!(:

حس خوبیه وقتی یکی بهت بگه:
کاش زودتر میشناختمت

...

ما به کسانی که قصد ماندن نداشتند احساس عمیق تری پیدا کردیم!(:

فقط اونجاش که میگه ؛ - بغیابك أنا تَعبان..!(: