⁦ ⁩لانگ دیستنس اینجوریه که حتی پشت چت یا کال کلی می خندی و خوشحالی ولی وقتی قطع می کنی یه نگاه به اطرافت می ندازی و نبود اون آدمو با تمام وجود احساس می کنی و انگار برای یک لحظه به غمگین ترین خوشحال جهان تبدیل می شی. لانگ دیستنس پر از پارادوکس‌های ممکنِ .

"

- نوشته‌بود وقتی غمگینی چطور می‌خندی؟! نوشتم به کسانی که دوستشان دارم فکر می‌کنم . . به لبخندشان ؛ به صدایشان . - نوشته بود وقتی کم می‌آوری ، چطور دوباره ادامه می‌دهی؟! نوشتم ادامه نمی‌دهم ؛ شکست را می‌پذیرم و از اول شروع می‌کنم . - نوشته‌بود وقتی دلت گریه بخواهد چطور صورتت را خشک نگه می‌داری؟! نوشتم ادب علاقه همین است ، گریه به درون ، خنده به بیرون ؛ مباد که کسی را غصه‌دار کنی . . . - نوشته‌بود جهان ساکت خلوت خسته‌ات نکرده‌است؟! نوشتم پناه ببر از ازدحام بیهوده‌ی صداها ؛ به آن صدای گرم مهربان که نام کوچکت را به شعر مبدل می‌کند ، حتی اگر هرگز صدایت نکرده‌باشد . . - نوشته‌بود کسی را چنان دوست داری که برایش بجنگی؟! نوشتم از جنگها برگشته‌ام ؛ با زخمها و موی سپید ، و یاد گرفته‌ام صبور باشم و به تماشا قانع . . - نوشته‌بود شب بخیر ؛ خواستم بنویسم کدام شب به خیر گذشته؟! دیدم کلمه‌ای نوشته و رد شده بی آن که در قید معنایش باشد ، ‹ - نوشتم دوستت دارم و رد شدم ؛ بی آن که در قید معنایش باشم . . ›

همه حرف من ب رفیقای مجازیم ! این ۴۵ ثانیه عین حقیقته

- ‏متاسفانه ذهنم هیچوقت نمیتونه بپذیره که یه نفر فقط منو دوست داشته باشه . . یعنی همیشه با خودم میگم اینهمه آدم هستن ؛ ك از هر نظر از من بهتر و زیباتر و دوست‌داشتنی‌ترن!! چرا باید یک نفر فقط منو دوست داشته باشه؟؟ با چه منطقی؟!.

عآآآآآآه هارتم . . .

- برای طُ♥️'

مثه اونی ك چشاش پره حرفه ؛ اما زبونش با کلمات بازی کردنو بلد نیست . . مثه اونی ك تو یه جاده با کلی مِه گم شده ؛ دقیقا همینجوری سردرگمم .

رابطه‌ی لانگ دیستنس : به دوریه نیست به نزدیک بودن هم نیست مهم اینه که دل اون دو تا آدم چقدر بهم نزدیک نزدیکه!

_

ببین یه آدمیو داری ؛ ولی انگار نداریش ، هیچوقت در کنارت نیس ، ت لحظات زندگیت ؛ ت مهمترین لحظات زندگیت در کنارت نیس . . ؛ ی آدمی ك نیس ولی از همه پررنگ‌تره ؛ یا عشقی ك نبودنش ، ارزشش برابری می‌کنه یا حتی بیشتر از بقیه بودنا ؛ از همه دورتره . . ولی هیچکس از اون نزدیك‌تر نیس . .) -

توی بیهوشی ، وقتی عمل تموم میشه و مریض باید برگرده ؛ بهش «ریوِرس» می زنن . . یکم بعدش آروم آروم به هوش میاد ؛ و بیشترِ وقتا زیر لب هی با خودش یه اسمیو تکرار می کنه . میگن تاثیر داروهای بیهوشیه ، میگن هذیون بعد از عمله ، اما یه بار یکی از استادا میگفت ؛ اگه به مریضا دقت کنین می بینین بیشتریاشون توی اوج بی قراری ، وقتی که هوش و حواسشون سر جاش نیست و هویت خودشونم هنوز یادشون نمیاد ، هی یه اسمو تکرار می کنن . . صاحب اون اسم عزیزترین شخص زندگیِ اون مریضه ، حتی اگه ازش بپرسین ، میفهمین اون موقعی که بیهوشیش عمیق شده بوده هم ، توی رویا و توهمش صاحب اون اسمو کنار خودش می دیده و حسش میکرده . میدونی ؟! من یه نفر مطمئنم موقع برگشتن از بیهوشی که سهله ؛ روز محشر هم ، موقع رستاخیز و بلند شدن از قبر باز اسم تورو میارم !! حتی اگه اون روز اسمِ تو ؛ بی ربط ترین اسمِ زندگیِ من باشه !(: