توی بیهوشی ، وقتی عمل تموم میشه و مریض باید برگرده ؛ بهش «ریوِرس» می زنن . . یکم بعدش آروم آروم به هوش میاد ؛ و بیشترِ وقتا زیر لب هی با خودش یه اسمیو تکرار می کنه . میگن تاثیر داروهای بیهوشیه ، میگن هذیون بعد از عمله ، اما یه بار یکی از استادا میگفت ؛ اگه به مریضا دقت کنین می بینین بیشتریاشون توی اوج بی قراری ، وقتی که هوش و حواسشون سر جاش نیست و هویت خودشونم هنوز یادشون نمیاد ، هی یه اسمو تکرار می کنن . . صاحب اون اسم عزیزترین شخص زندگیِ اون مریضه ، حتی اگه ازش بپرسین ، میفهمین اون موقعی که بیهوشیش عمیق شده بوده هم ، توی رویا و توهمش صاحب اون اسمو کنار خودش می دیده و حسش میکرده . میدونی ؟! من یه نفر مطمئنم موقع برگشتن از بیهوشی که سهله ؛ روز محشر هم ، موقع رستاخیز و بلند شدن از قبر باز اسم تورو میارم !! حتی اگه اون روز اسمِ تو ؛ بی ربط ترین اسمِ زندگیِ من باشه !(:

- حال منه بی تو ؛ شبیه ابرِ بارونه . . چقدِ بی‌تو دلگیره ؛ شب و روزای این خونه (:

من حتی دوستامو وقتی باهم قهریم یا دعوا کردیم ، اسمشونو تو موبایلم به احمق یا نفهم یا صگ تغییر میدم ؛ فقط چون خیلی درد داره اونی که دوستش داری رو با اسم خودش سیو کنی . . اونوقت شما تو موبایلتون اسم رفیقاتون رو به اسم خودشون بدون هیچ پسوند و پیشوندی سیو میکنید؟! چقدر سنگدلید :))

دوست داشتن هم چیز عجیبیه . . فکر کن یکی بیاد که از خودت مهم تر بشه برات. ؛ از بیرون ترسناکه ولی گویا از درون ماجرا یطور دیگه دیده می‌شه و وقتی برای خودت پیش میاد حس می‌کنی قشنگه . .) همونطور که گفتم ، دوست داشتن ترسناکه . .

یه دیالوگی تو یه فیلمی بود که میگفت ؛ ‹ فکر میکنی خیلی بیخیاله و حواسش بهت نیست ؛ اما در واقع خیلی بهت اهمیت میده.. › و این جمله چقدر مود هممون برای اونیه که پروفایلشو چک میکنیم و پیام نمیدیم ، یا استوریاشو ناشناس سین میکنیم ، به آنلاین بودنش زُل میزنم ولی تکست نمیدیم ؛ و اون شاید فکر کنه که تو چقدر بیخیالی :)

- شاید گاهی وقتا آدمارو بخاطر حرفایی ك میزنید از دست بدید ؛ ولی حتی اگه شده یه درصد احتمال بدید ، بخاطر حرفای نزدتون از دستشون بدین! حالا چی؟! بازم نمیگید؟!(.

فرقی نمیکند ، چه برایم نوشته دوست ؛ گیرم ك ناسزاست ولی دستخط اوست . .

شبی حتما رها خواهم کرد ؛ جهان پر اضطرابم را .

جالبه بدونم چرا دلت ؛ دیگه واسم تنگ نمیشه !(: فکر میکردم حست نسبت به من کم نمیشه . .