لانگ دیستنس یعنی فاصله‌ی طولانی . . به رابطه‌ای میگن که دونفر از هم دورن ، که حرف زدنشون تو صفحه چت یا پشت تلفنه ، که همدیگه رو تو ویدیوکال میبینن ، که کادوهاشونو نمیدن دست هم ، واسه هم پست میکنن !(: لانگ دیستنس یعنی دو نفر همو از نزدیک نمیبینن یا خیلی کم می‌بینن و دلشون که واسه هم پر بکشه و آغوش و بوسه بخوان ، واسه هم استیکر میفرستن و معاشقه‌هاشونم تو صفحه چت اتفاق میفته . . قطعا که رابطه‌ایه پر از دلتنگی ، دل نگرانی ، سختی ، ترس ، وهم ، سوء تفاهم و مشکلات مختلف چون وقتی دلت براش پر بکشه کنارت نیست که بغلش کنی . . ) وقتی باهاش دعوات میشه و گوله گوله اشک میریزی و نفست بالا نمیاد کنارت نیست که حالتو ببینه و از خر شیطون بیاد پایین.. که کنارش نیستی و نمیتونی مطمئن باشی چقدر از حرفایی که پشت تلفن یا تو صفحه چت بهت میزنه راست و قابل اعتماده!. همیشه میترسی از اینکه درست نشناخته باشیش یا میترسی که از دستش بدی !((" به هرکس دور و برشه و مث تو ازش دور نیست ، حسادت میکنی و رو روابطش زیادی ممکنه حساس بشی . . . رابطه لانگ دیستنس خلأ و مشکل و سختی زیاد داره اما گاهی ارزششو داره . چون شاید واقعا بهترین آدمِ تو ؛ کسی که خوب بفهمتت ؛ کسی که صادقانه دوستش داشته باشی و دوستت داشته باشه ؛ کسی که هرکاری برای خوشحالیت کنه و حتی از فاصله دور تو خوشی و سختی تنهات نذاره ، ارزششو داره ! چون خیلی وقتا دل دوتا آدمی که هزاران کیلومتر از هم دورن ، نزدیک‌تره به هم تا دل دو نفری که روی یه تخت کنار هم خوابیدن . . چون میشه که دوتا جسم کنار هم باشن و روحشون تو رابطه لانگ دیستنس باشه!(: وقتی از پشت صفحه گوشی دل به کسی میدی و باهاش رابطه برقرار میکنی ، باید اونقدر بتونی بشناسیش که مطمئن باشی این رابطه با تمام سختیاش ارزششو داره . . و شاید هیچوقت نتونی بشناسیش چون هر آدمی فقط اون بخشی از وجودش که خودش دوست داره تو صفحه گوشیش به تو و دیگران نشون میده . . _

چرا وادی رو کسی دوست نداره ب جز دوست و رفیقام؟؟ در حالی که ناموصمه اینجا ؛ حتی حاضر نیسم ، بچا پست بزارن . .

تو مثل همون آهنگی هستی ؛ که ناراحتم میکنه و من از گوشیم پاکش کردم ولی بازم زیر لب میخونم و بهش فکر میکنم . .

پیش تو نیاز نیست نقش بازی کنم . . نیاز نیست الکی بخندم یا به دروغ بگم که حالم خوبه. میتونم پیش تو کاملا خودم باشم؛ تو درون منو میبینی و هیچ اتفاقی بهتر از این نیس !("

ناگهان گم می‌شود در احساساتِ ساده‌یِ روزمره‌اش و به سیاهیِ عظیمی فرو می‌رود .

پرسید ؛ مگه من چیم کمه؟! گفتم ؛ مشکل همین جاست ، که فکر میکنی باید همه چی تموم باشی تا دوست داشته بشی ، مشکل اینجاست که همش سعی داری بی‌نقص باشی تا دلمو ببری ، ولی هیچوقت سعی نکردی - خودت - بودن رو امتحان کنی! مطمئن باش کسی که بخوادت تورو همونطور که هستی میخواد ، و اونی هم که نخواد ، هرچقدر هم تلاش کنی خوب بنظر برسی بازم نمیخواد ، زندگیه! زمین مسابقه نیست که بخوای از همه بزنی جلو ، بعضی وقتام میری رو سکوی سوم ولی صدای دستا و تشویقای تو بلندتر از نفر اول میشه .

من همونیم که خیلی وقته به آدمای زندگیم نمیگم دوست دارم . . ولی به عناوین مختلف مراقبشونم ، باهاشون حرف میزنم ، خوشحالشون میکنم ، من بی‌احساس نیستم .. من فقط دارم تلاش میکنم راهای دیگرو انتخاب کنم برای دوست داشتن ؛ شاید کم رو شدم ، شاید روم نمیشه برگردم بهت بگم دوست دارم . ولی توهم نباید خودت بفهمی!؟

مودِ امشبِ وادی : حق‌گویی .

یاد بگیرید همون موقع که لازمه باشید ؛ یه دیقه بعد یه ساعت بعد یه روز بعد یه ثانیه بعد دیگه اون لحظه نیست . . دستا سرد میشن ، احساسات ته‌نشین میشن ، طوفانا آروم میشن آتیشا خاموش میشن.. آخرش فقط این به یاد میمونه که؛ به موقع بودی کنارم یا نه؟؟