اگر گمان می‌بری که دلم برایت تنگ نمی‌شود ، بدان که بعضی گمان‌ها گناه است . .

تا حالا شده یه آدمیو خیلی د‌وست داشته باشی و برات متفاوت باشه ، اونقدر که هر بار میبینیش یه آدم دیگه‌ای ، اونقدر که نیشت تا بناگوش بازه . . تا حالا شده واقعا دلت بخواد یه جور دیگه باهاش باشی ، تا حالا شده دلت بخواد بری همه حستو بهش بگی ؛ اما به یسری دلایل حد خودتو بدونی و از مرز نگذری؟؟

‏هرچقدر روابط صمیمی‌تر میشه احتمال فروپاشی بیشتر میشه؛ چون هرچی آدما بهم نزدیک‌تر میشن انتظاراتشون ازهم دیگه بالاتر میره.

شاید من از جمله‌ی دوستت دارم زیاد استفاده نکنم ولی خب یه سری چیزام هستن که تو هیچ وقت نمی‌فهمیشون . . مثلاً این که چند بار به صفحه‌ی چتت زل زدم و منتظر موندم تا یه چیزی تایپ کنی ، یا مثلاً این که چندبار وقتی خودم حالم خوب نبود برای خوب‌تر شدن حال تو تلاش کردم ، شاید هیچ‌وقت نفهمی موقع ناراحتیات از خودت ناراحت‌تر بودم و موقع خوشحالیات چقدر برات خوشحال شدم . شاید متوجه نشی چقدر موقع‌هایی که خودم پر بودم بهت گفتم من هستم اگه بخوای خودتو خالی کنی و حرف بزنی ، شاید از جمله‌ی دوستت دارم زیاد استفاده نکرده باشم ولی خیلی کارا کردم که ارزششون از این جمله بیشتر باشه . . این منم ؛ آدمی که ابراز احساسات بلد نیست و فوق العاده بد‌اخلاق و عصبی و بی حوصلست ، اما خب برای خوب موندن و خوشحال شدنت حاضره دنیاشو بذاره وسط . . "

اگه کسی رو داشتم که وقتی ناراحتم بغلم کنه ؛ سرمو بذاره رو شونه‌هاش و چشامو ببندم ، دیگه تنها چیزی که میتونست ناراحتم کنه ، از دست دادن همون آدم بود . . نه هیچ چیز دیگه‌ای؛

‌. . - @iamkhaste 🤺❤️ - ‌_

-به یادِ شما بزگوارانِ موندگار ^^! داریخماخ - موازی - وادی فگار - چیزهایی که نگفتیم واگویھ - پارادوکس - ویرگول کهکشانِ‌آرامش - هیپوفرنیا بروبچ پارادوکس - MindPalace - My puᴉɯ (: - Blue stupid heart - Hilda - - Schwarz|دیوونه

من همون بادبادکی بودم که برای خوشحالی تو توی وزش باد پاییزی تا نزدیک ابرها و یا حتی فرارتر از ستاره‌ها اوج میگرفتم ولی تو یک‌آن نگاهت پرت یه بادکنک شد و متوجه شل گرفتن نخ من نشدی و قرقره‌ توی دستت رو رها کردی ، بدو بدو رفتی سمت همون بادکنک مسخره منم فقط دورتر و دورتر میشدم ، وقتی برگشتی دنبالم که توی آسمون محو شده بودم ؛ ولی من توی همون باغ منحوس که تو کودکیت بخاطر وجود اون مترسک بدقواره ترس پا گذاشتن به اونجا رو داشتی فرود اومدم و لابه‌لای شاخه‌‌های خشک درخت چنار انتهای باغ گیر کردم ، نخ خودم رو پیچیده‌ام دور این درخت تا هیچ بادی نتونه من‌رو دورتر کنه حالا انتظار بیهوده‌‌ای دارم تا پیدام کنی بیای بالای درخت و نجاتم بدی ؛ از این بالا من اندازه هفت آسمون از تو دور شدم ، انگار هیچوقت قرار نیست مسیرت اشتباها به این گذرگاه بیوفته .

سه بار صداش کردم ، نشنید . . فکر‌ و خیال صبحونه و ناهار و شام‌ش شده بود ؛ هیچی نمی‌خورد جز حرص! دستم رو گذاشتم رو شونه‌ش و گفتم : « هر چیزی که باعث فکر و خیال‌ت شده ، انقدر قوی نیست که به دست تو درست نشه.‌ » چشماش رو بست و گفت : « قویه. زورم بهش نمی‌رسه. دوباره گرفتار شدم. چشمام یکی رو دیده و دلم خواسته!.. » شنیدن این حرف از کسی که سال‌ها نه چشم‌ش کسی رو می‌دید و نه دل‌ش کسی رو می‌خواست عجیب بود؛ ترسیده بود . . جنس این ترس رو می‌شناختم . می‌ترسید آینده‌ش یه نسخه‌ی کپی شده از گذشته باشه . یه لبخند زدم و گفتم : « حالت باهاش خوبه؟! » گفت : « آره ؛ خیلی. بهتر از تمام سال‌های زندگیم. فقط می‌ترسم این حال خوب خیلی عمرش طولانی نشه. » بهش نگاه کردم و گفتم : « ببین رفیق ؛ آدم تو هر سنی ، تو هر شرایطی ، تو هر حالی نیاز داره کسی رو داشته باشه که بهش بگه من حالم باهات خوبه . . ) پس خوشحال باش و به اینکه چی میشه فکر نکن . . نذار این حال خوب با فکر اتفاقات گذشته زهرمار بشه » سرش رو تکون داد و گفت : « اگه گذشته تکرار شد چی؟؟ » یه لبخند زدم و گفتم : « اگه به گذشته فکر کنی ، اگه گوشه‌ی ذهن‌ت مدام مرورش کنی ، حتما گذشته تکرار میشه. بدتر ؛ شدیدتر ؛ تو مغز و قلب‌ت قبول کن که دیگه قرار نیست گذشته رو زندگی کنی . هیچ‌وقت گذشته‌ت رو تو آینده راه نده و انتقام گذشته‌‌ت رو از آینده نگیر . . » - حسین حائریان -