من همون بادبادکی بودم که برای خوشحالی تو توی وزش باد پاییزی تا نزدیک ابرها و یا حتی فرارتر از ستاره‌ها اوج میگرفتم ولی تو یک‌آن نگاهت پرت یه بادکنک شد و متوجه شل گرفتن نخ من نشدی و قرقره‌ توی دستت رو رها کردی ، بدو بدو رفتی سمت همون بادکنک مسخره منم فقط دورتر و دورتر میشدم ، وقتی برگشتی دنبالم که توی آسمون محو شده بودم ؛ ولی من توی همون باغ منحوس که تو کودکیت بخاطر وجود اون مترسک بدقواره ترس پا گذاشتن به اونجا رو داشتی فرود اومدم و لابه‌لای شاخه‌‌های خشک درخت چنار انتهای باغ گیر کردم ، نخ خودم رو پیچیده‌ام دور این درخت تا هیچ بادی نتونه من‌رو دورتر کنه حالا انتظار بیهوده‌‌ای دارم تا پیدام کنی بیای بالای درخت و نجاتم بدی ؛ از این بالا من اندازه هفت آسمون از تو دور شدم ، انگار هیچوقت قرار نیست مسیرت اشتباها به این گذرگاه بیوفته .

سه بار صداش کردم ، نشنید . . فکر‌ و خیال صبحونه و ناهار و شام‌ش شده بود ؛ هیچی نمی‌خورد جز حرص! دستم رو گذاشتم رو شونه‌ش و گفتم : « هر چیزی که باعث فکر و خیال‌ت شده ، انقدر قوی نیست که به دست تو درست نشه.‌ » چشماش رو بست و گفت : « قویه. زورم بهش نمی‌رسه. دوباره گرفتار شدم. چشمام یکی رو دیده و دلم خواسته!.. » شنیدن این حرف از کسی که سال‌ها نه چشم‌ش کسی رو می‌دید و نه دل‌ش کسی رو می‌خواست عجیب بود؛ ترسیده بود . . جنس این ترس رو می‌شناختم . می‌ترسید آینده‌ش یه نسخه‌ی کپی شده از گذشته باشه . یه لبخند زدم و گفتم : « حالت باهاش خوبه؟! » گفت : « آره ؛ خیلی. بهتر از تمام سال‌های زندگیم. فقط می‌ترسم این حال خوب خیلی عمرش طولانی نشه. » بهش نگاه کردم و گفتم : « ببین رفیق ؛ آدم تو هر سنی ، تو هر شرایطی ، تو هر حالی نیاز داره کسی رو داشته باشه که بهش بگه من حالم باهات خوبه . . ) پس خوشحال باش و به اینکه چی میشه فکر نکن . . نذار این حال خوب با فکر اتفاقات گذشته زهرمار بشه » سرش رو تکون داد و گفت : « اگه گذشته تکرار شد چی؟؟ » یه لبخند زدم و گفتم : « اگه به گذشته فکر کنی ، اگه گوشه‌ی ذهن‌ت مدام مرورش کنی ، حتما گذشته تکرار میشه. بدتر ؛ شدیدتر ؛ تو مغز و قلب‌ت قبول کن که دیگه قرار نیست گذشته رو زندگی کنی . هیچ‌وقت گذشته‌ت رو تو آینده راه نده و انتقام گذشته‌‌ت رو از آینده نگیر . . » - حسین حائریان -

من تاریك‌ترین قسمت‌های روحتو دیدم و به جای رفتن ؛ بوسیدمشون .

‏بدترین دوراهی اونجاست که نمیدونی باید حالش رو بپرسی یا فعلا تو حال خودش بذاریش بهتره ؛

_

دلخوشیِ این روزهایِ غمگینِ من ، همیشه بمان .

تو اسمم را صدا بزن ؛ من ، جانم‌های زیادی را به این دنیا بدهکارم .

یه چیزهایی از تو ؛ باید فقط برای خودم بمونه.

هر سال تو مناسبتای خاص خونه پدربزرگم جمع می‌شدیم ، خاله‌ها و دایی و . . اون سال واسم خیلی فرق داشت ، یه چشمم به در بود تا زینب بیاد و یه چشمم به خانم جون که کی بهم شکلات میده . . . زینب اینا رسیدن ؛ خانومی شده بود ، اصلا خیلی عوض شده بود . آروم سلام کرد و دویید سمت اتاق کوچیکه که همیشه اونجا بازی می‌کردیم.. بچه هارو جمع کرد دور خودش و با ذوق از کادویی که دایی به خاطر جشن تکلیفش واسش خریده بود حرف زد ؛ دیگه نگاهمم نمی‌کرد ، رفتم جلو و گفتم : زینب میای خاله بازی کنیم؟! روسری ساتن گلدارشو کشید جلو و گفت : نه دیگه نمیتونم بیام . گفتم : چرا؟ گفت : دیگه پسرا با پسرا دخترا با دخترا بازی کنن . گفتم : تو که همیشه التماسم میکردی میگفتی بیا خاله بازی ؛ حالا یهویی چی شد خانوم خانوما؟؟ _خب دیگه بزرگ شدم آقا حسین . اولین شکست عشقیم رو اونجا خوردم که بهم گفت آقا حسین ، آخه نا سلامتی تو بازیا همیشه بابا بودم و زینب مامان ، کوچیک‌ترهام بچه هامون بودن، یه شبه شدم آقا حسین! پرسیدم : ینی اون همه بزرگ شدی که دیگه حتی نتونیم نون بیار کباب ببر هم بازی کنیم؟! گفت : ببین من فقط میتونم به ۳نفر دست بزنم.. نه نه بعدش ریز خندید و گفت : ۴نفر ؛ بابا و داداش و اقاجونم... _چهارمی کیه اونوقت؟! +گوشتو بیار! نزدیکش شدم و دم گوشم گفت : کسی که دوسش دارم ، خب شوهرم. خودمو کشیدم عقب ، گفتم : مگه من بابای بچه‌هات نبودم زینب؟! خندید و گفت : اونا که بازی بود ، من واقعیت رو میگم. همونجا بود که قسم خوردم بشم چهارمین نفری که میتونه با زینب نون ببر کباب بیار بازی کنه . از اون روز تا همین دیشب فهمیدم تو هر رکعت نماز نباید قنوت رفت چون باطله . آخه یادمه کلاس چهارم تو کتاب هدیه‌های آسمانی خوندیم که تو قنوت هر دعایی برآورده میشه . منم روزی ۲۰ تا قنوت میرفتم تا زینب بر آورده شه ، آها گفتم دیشب! آره از دیشب دیگه قنوت نرفتم ، چون برآورده نشد زینب .. امشب فرودگاهم و منتظر که نوبت پروازم شه ، تو فکر بودم ، با صداش سرمو بلند کردم.. بگم جا خوردم دروغه ؛ چون حسم می‌گفت میاد . _آقا حسین بی خبر کجا؟! نپرسیدم از کجا فهمیدی دارم میرم .. اون لحظه که این سوال مهم نبود ، بود؟ نه . ادامه داد - شانس اوردیم زود رسیدیم . . +رسیدید؟کیا؟ _با بچه‌ها اومدیم . با دیدن دخترخاله‌ها و پسرخاله‌ها گفتم : ولی خودمونیم بچه هامون چه بزرگ شدن ؛ مثل همون قبلنا که موقع خنده‌اش چال کوچیکی رو لپ سمت چپش می افتاد ، خندید و گفت : خودمونم بزرگ شدیما .. +حواسمو پرت میکنن چینی به پیشونیش داد و گفت: چی؟! گفتم : میشه یه قولی بهم بدی؟! چشماش رنگ گرفت : _چه قولی؟ +اون موهای بورت .. میشه مثل زینب ۹ساله موهاتو بپوشونیشون؟! آخه حیفن! نگاه غریبه نباشه روشون بهتره. شالشو کشید جلو.. گفت: واقعا میخوای بری؟ +نرم؟ _نمیدونم +بگی نرو نمیرم _آیندت چی؟ +مهمه؟ _مهم نیست؟؟؟ +تو باشی نه! ساکت شد ، هیچی نگفت و فقط چشمای عسلیشو دوخت بهم ، ولی من آدمش نبودم ؛ منظورم اینه آدم حرف از چشم بخونی نبودم.. صدای پخش شده از بلندگوها چشمامو از چشمای گرمش جدا کرد : پرواز شماره ی ۴۴۱ به مقصد . . . +من دیگه برم! چیزی نمیخوای بگی!؟ سکوت کرد ، عیبی نداشت ، همین سکوتشم شنیدنی بود . رفتم ؛ شاید چند قدم ؛ داد زد : حسین!! برگشتم سمتش‌..کف دو تا دستاش رو به سقف بود، گفتم: جانم؟ گفت: میای نون بیار کباب ببر؟! حرفش لب‌های قفل شدم رو از هم جدا کرد با خنده گفتم : بازی یا واقعیت؟ گفت : واقعی تر از اینکه الان زینب رو به روته نزدیکش شدم و گفتم : به شرط خاله بازی بعدش قبول! خندید. دستامو گذاشتم رو دستاش! اون لحظه بود که جواب همه قنوتای بچگیمو گرفتم .. شدم چهارمین نفرش ؛ شدم حسین! - مہ‌نویس .

خسته‌ام ، خسته تر از آن که در جواب حرف‌هایت چیزی بگویم .