نشسته‌ام .. سعی‌کردم خستگی که به‌جانم از صبح نشسته بود را از بین ببرم ؛ اما نشد . استرس وجودم را فرا گرفته‌است .. کارهای‌نکرده ؛ تیک‌نخورده و ..

شاید حتی کاری را از قلم انداخته باشم .. چقدر این حس دلهره آور است ( :

الکی می‌گی ایران و انقلاب برات مهمه اگه بیس‌چاری سرت تو گوشیه. ایران آدمِ بی علم و مطالعه و تلاش با گستردگی کره زمین نمی‌خواد. حالا خود دانی.

برای تو و غمی‌که هر‌ روزه به دوش‌می‌کشی * ( :

تا حالا شده حس‌کنین بعضی‌چیزها داره حیف می‌شه .. سال‌ها تلاش ، مدت‌ها شب‌بیداری ، خسته خونه برگشتن‌های‌مکرر ، اون‌همه‌صفحه کتاب خونده‌شده ، دوره‌های‌شرکت‌کرده ... همشون باهم حیف بشه ؟ .. حس عجیب و بدی ِ ! خدای‌من مهربون‌تر از اون‌حرفاس که حیفش کنه .. شاید یک‌جور امتحان ؛ نه ؟

این آیه‌ای بود که نیازش داشتم ( :

خدایا ! همون که خودت می‌دونی ؛ باشه ؟

خستگی‌ ِ دوست‌داشتنی