" ملجاء "

آخرین ایستگاه امید ؛ پس از سقوط ِ کامل .

ملجأ آن هیچ "جایی" است که در عینِ خراب شدنِ همهٔ "جاها" وجود دارد.

وقتی اتفاقایی میافته که میفهمم آدمای دور و برم فقط در مواقع نیاز سمتم میان ؛ از خودم متنفر میشم ‌.. و گاهی اوقات احساس ناکافی بودن سراغم میاد .

دلم میخواد ارتباطم رو با آدم‌ها به مقدار زیادی کاهش بدم ... شاید زندگی بهتر شد .

تو نه یک "مشکل" که یک "معما" هستی و هر معما، پاسخِ خود را در عمقِ ذاتش دارد .

" کافی بودن "

حالتی از وجود که در آن، نیاز به اثباتِ ارزشِ خودت را رها می‌کنی و درک می‌کنی که هستیِ محضَت فارغ از هر عملکرد، دستاورد یا تایید بیرونی پاسخی است کامل به پرسشِ جهان از معنایِ "شایستگی".*