اوه کاپیتان، کاپیتان من.

آه بیروت، یاقوتِ درخشان انگشتری‌ات کو؟

https://eitaa.com/joinchat/1722090677Cea03ab3196 این‌جا پشت‌صحنهء وی‌ین‌عه . مطالب موقت می‌ره این‌جا !..

به ‌فنرهای‌بزرگ ِ کتابم نگاه‌می‌کنم .. کتاب قطوری که محتویات‌ش را دوست‌دارم و علاقه‌ام هیچ‌گاه به آن کم نمی‌شود . احساس‌قشنگی دارد کتاب‌و‌فنرهای‌بزرگش ؛ احساس بزرگ‌شدن . به پدرم که نشان می‌دهم می‌گوید :" برو یک‌متن درمورد فنراش بنویس .. " و می‌خندد . او خوب این را می‌داند که دوست‌دارم نوشتن ِ اینگونه را . من‌هم لبخند می‌‌‌زنم و" راست‌می‌گویید"ی می‌گویم . باز به همان کتاب بزرگ نگاه می‌کنم .

قربون صدقه‌آدم ِ کوچولویی می‌رم که قدم‌هاشو کوچولو کوچولو برمی‌داره . ریز می‌خندم و رو به مادرم می‌گم : " می‌دونستی نی‌نی‌مون یک مجموعه حساب می‌شه ؟ " در جواب چجوری مادرم می‌گم : " مادرمن ! یک جامعه بر ناز بودن‌ش اتفاق نظر داره یک مجموعهء‌تک‌عضوی که فقط‌ام مال‌خودمه . " مادرم چیزی‌نمی‌گوید . نگاهم معطوف پاهایش می‌ماند که سعی می‌کند بدوند .

قهوه‌ زیادی داغ است ... لبم را می‌سوزاند ؛ لیوان را عقب می‌کشم و چهره‌ام درهم فرو می‌رود . آرام دوباره روی میز می‌گذارمش و برای درخواست‌او دنبال ایده‌ای در پینترست می‌گردم . پیدا می‌کنم آنچه را خواسته بود . به ایتا می‌آیم و صفحه‌را بالا و پایین می‌کنم ؛ حدود دو_سه دقیقه . به قهوه‌ام لب می‌زنم ؛ هنوز چهر‌ه‌ام را درهم می‌کشد !

به‌قول دوستی هیچ‌چیز در دایرهء عدل خدا جابه‌جا نیست .. خداوند تمام چیزهای زندگیت‌را متعادل برنامه ریزی کرده . بعد از ساعت‌ها زبان‌خواندن بالاخره هیجانی‌هست ؛ هیجانی از جنس سقوط ماشین !