قربون صدقه‌آدم ِ کوچولویی می‌رم که قدم‌هاشو کوچولو کوچولو برمی‌داره . ریز می‌خندم و رو به مادرم می‌گم : " می‌دونستی نی‌نی‌مون یک مجموعه حساب می‌شه ؟ " در جواب چجوری مادرم می‌گم : " مادرمن ! یک جامعه بر ناز بودن‌ش اتفاق نظر داره یک مجموعهء‌تک‌عضوی که فقط‌ام مال‌خودمه . " مادرم چیزی‌نمی‌گوید . نگاهم معطوف پاهایش می‌ماند که سعی می‌کند بدوند .

قهوه‌ زیادی داغ است ... لبم را می‌سوزاند ؛ لیوان را عقب می‌کشم و چهره‌ام درهم فرو می‌رود . آرام دوباره روی میز می‌گذارمش و برای درخواست‌او دنبال ایده‌ای در پینترست می‌گردم . پیدا می‌کنم آنچه را خواسته بود . به ایتا می‌آیم و صفحه‌را بالا و پایین می‌کنم ؛ حدود دو_سه دقیقه . به قهوه‌ام لب می‌زنم ؛ هنوز چهر‌ه‌ام را درهم می‌کشد !

به‌قول دوستی هیچ‌چیز در دایرهء عدل خدا جابه‌جا نیست .. خداوند تمام چیزهای زندگیت‌را متعادل برنامه ریزی کرده . بعد از ساعت‌ها زبان‌خواندن بالاخره هیجانی‌هست ؛ هیجانی از جنس سقوط ماشین !

پایهءروی کتاب‌کار را نگاه‌می‌کنم چقدر پیرگونه و دور از ذهن‌است برایم این پایهء‌تحصیلی .. یادم می‌آید آن زمان که کودکی بیش نبودم و برای رسیدن به قفسه چهارم کتابخانه باید چارپایه و صندلی زیر پایم می‌گذاشتم فکر می‌کردم بزرگ‌شدن یعنی ۱۱‌ساله شدن ! گذشت و گذشت و من ۱۱‌ساله شدم و بعد ۱۲ ساله و بعد ۱۳ ساله و ۱۴ ساله و ... و حال چقدر بزرگم در تخیل کودکی‌هایم . یازده سالگی‌ام را یادم می‌آید . اندازه ۱۱ سال هر روزش طول کشید .. و انقدر پروسهء تمام شدنش کش آمد که برادرم گاهی اوقات وقتی بحث فیلم +۱۴ می‌آید و من به او فخر می‌فروشم که بالای ۱۴‌سالم است ، با شوخی می‌گوید " توکه هنوز ۱۱‌سالته " و بلند می‌خندد . ۱۱سالگی پرثمری داشتم و زینب ِ الان ساختهء‌دست‌اوست . باز با خودم فکر می‌کنم : " یازده‌سالگی‌ام بزرگ‌بودن نبود اما شروع سیری بود برای بزرگ‌شدنم "

هوش مصنوعی مارا تبدیل به افرادی متوقع ، راحت‌طلب و زودباور کرده‌است .

مسئول‌مان عکسی را می‌‌فرستد که قیافه‌اش به طراحی هوش‌مصنوعی می‌خورد .. از ما مشابه آن را می‌خواهد که با هوش مصنوعی بسازیم . حیف که نمی‌توانم بگویم پشت آن خطوط گرافیستی نشسته‌بوده .

چیزهای زیادی را دوست دارم .. اما ریاضی را نه . زیباست ولی از دور و تئوریکال .