چهارشنبه در راه برگشت در کما فرو رفته بودم یا انسان‌های همیشه در ترافیک ِ همت آن روز عجیب بودند ؟ یا شاید انسان بی‌توجهی شدم ( : پیرمردی کهنه‌‌ی‌نو پوش که سوار دویست‌شش قرمز‌رنگش شده بود و برایش کابین دویست‌شش کوچک‌ و تنگ بود . و یا راننده‌اسنپ‌عجیبی که مرا سوار کرد و نزدیک‌بود چندمرتبه تصادفی رقم بزند . و انسان‌های عجیب دیگر ...

دلم می‌خواهد جهانگرد شوم .

سیستم آکادمیک خلاقیت انسان را از بین می‌برد . به عبارتی نمی گذارد فکر کنی ؛ به جای تو فکر می کند و تصمیم می‌گیرد .

راستش را بگویم چیزهای زیادی برای بیان دارم .. کلمات زیادِ ردیف نشده‌ای وجود دارد اما نمی‌دانم چرا انسم با نوشتن کمتر از پیش شده .

زمین می‌چرخد .‌.. خورشید هم ؛ و به این واسطه روزگار می‌چرخد ‌‌. و من می‌دانم در تمام این چرخش‌ها خدایی مارا سخت در آغوش ِرحمت خود گرفته .

عزیز من ! بدان همه‌چیز در گرو‌ سادگی خلاصه شده .

بعضی اوقات یک‌اتفاقاتی می‌افتن که وای *( : خدا عجیب ُغریب برنامه می‌ریزه .

باز به تسبیح سبز ِگران‌قیمت ِسالخورده فکر می‌کنم ..