آدمیزادهای طفلکی ؛ چقدر سرجنگشون با خودشون زیاده .. حتی توی انتخاب اسم برای احساسشون * .

حالا اینجاییم ؛ دقیقاً وسط لحظه‌هایی که قرار بود «زندگی» باشد. نفس می‌کشیم، راه می‌رویم ، حرف می‌زنیم ، اما انگار دوربین روح‌مان روی «تار» است. همه‌چیز درست سر جای خودش است ، ولی چیزی کم است. شاید حضورِ خودمان است . دست‌هایمان مشغولِ کار است ، اما فکرها هزار کیلومتر آن‌طرف‌تر پرواز می‌کنند . چشم‌ها به صفحه‌ها دوخته شده ، اما دیدن اتفاق نمی‌افتد . صدای آدم‌ها می‌آید و می‌رود ، ولی شنیدنِ واقعی کجاست؟

" متفاوت ؛ امّا هم‌سو "

دلتنگی برای لحظاتی که درحال رخ دادن ِ ؛ من رو غم‌گین میکنه . وقتی می‌فهمم قلمم هم جوابگوی ثبت نیست ؛ بیشتر غم‌گین می‌شم .. روزهای عزیزم ؛ تو یادم با جزئیات بمونید ☁️ * .

زندگی ؛ عبور از روزهانیست ،

بلکه رقصِ نور است روی دیوار ،

وقتی باد ؛ پرده را می‌جنباند

و آفتاب ، خاطره‌ای نقاشی می‌کند بر زمین .