چند ساعت پیش ؛ باد صورتم رو صیقل می‌داد .. هوا گرم تر از دفعهء پیش بود .. توی گوشم دعای‌توسل پخش می‌شد .. زندگی عجیب متلاطم بود ؛ ولی این دفعه خودم اروم بودم .. و سبب آرامش نه زندگی . گاهی منتظر شنیدن صدایی اشنا یا دیدن چهره‌ای اشنا بودم ولی کسی را نه ندیدم و نه شنیدم .. اروم بودن من به دلیل انزوای بدون فرد آشنایی بود [ جزء او ] که برام اتفاق افتاده بود * .

ء |

زندگی ، طعمِ اولین جرعه چایِ صبحگاهیست

وقتی بخارش ، حرف‌های ناگفته را

در هوای ساکت فضا می‌نویسد .

اوس کریم ؛ دوستت داریم .. تصدق خودت ُ اون ‌مخلوقات ؛ که آینه وجودت‌ن .

زندگی ، صدای پای توست

روی برگ‌های خشکِ پاییز ؛