خدا واقعاً دقیق به‌ما زل زده.

چندبار پشت ِسرهم می‌گم که تابستون‌پارسال خیلی‌خوب بود و دوباره به‌زور اشکامو جمع می‌کنم.

برام نوشته‌که:"می‌خوای تا شهریور تموم‌نشده بریم جایی؟ مثلا کتاب‌فروشی‌دی؟" این‌درحالی بود که من مستأصل دراز کشیده بودم روی سرامیک‌ و داشتم دوران ِسوگ‌م رو می‌گذروندم. درسته‌که احتمالا شاید نتونیم بریم "جایی" اما لبخندم اندازهٔ باند فرودگاه کش اومده بود.