تقریبا بی‌اهمیت ِ که کجا وایسادی ؛ مهم این ِکه به کجا نگاه می‌کنی .

گفت‌وگو کردن با هوش‌مصنوعی باعث این می‌شه که برای لحظاتی خودم رو گول بزنم .

آغوش می‌تواند خویشتن گم شدهء هر فردی برگرداند .

وقتی حال‌احوالم کدر میشهُ از اتفاقات می‌رنجم و شروع می‌کنم به مقایسه شرایط زندگی الانم و گذشته یاد یک جمله می‌افتم : " هر دوره‌ای از زندگی رنگ ُ بوی خودش رو داره .. بالاخره یه روز تموم می‌شه . ولی بدون خدا بنده‌اش رو توی هیچ برهه ای از زندگیش تنها نمی‌زاره .." این جمله باعث میشه روبه خودم بگم : " د ِ قربوت برم من ! خودت خوب می‌دونی که هیچ‌چیزی موندگار نیست نه آدمای دور و برت ، نه وسایلات ،نه مکان زندگیت ، نه مشکلاتت .. تنها چیزی که برات می‌مونه ؛ اون نور‌اصلی است که مسبب هرچیزی که الان هست ُ در آینده قرار باشه اون ِ .. سعی کن رابطه ات رو با اون بالایی مستحکم کنی . خودت رو نباز.. مطمئنم همه چیز قرار ِ بهتر بشه .. نه توی منطق و پیش‌بینی های تو .. بلکه فرای منطق فعلی تو . "

وقتی نمیتونم کلاف غم رو از رو قلب دوستام بردارم قلب خودم نخ کش میشه ..*

من ُ ۹۰ درصد از دوستام انقدر نقطهء اشتراک کمی داریم که اصلا نمی‌دونیم چرا به دوستیمون ادامه می‌دیم .. تنها نقطهء اشتراکمون این ِ که من واقعا یک انسان روان شادم ُ اونا هم همینطورن ( :

احتمالا ما آدم‌ها هرچقدر هم که بخوایم خودمون رو متفاوت از افراد دور ُ برمون بدونیم .. یک نقطهء اشتراکی بینمون پیدا می‌شه .

یاد این می افتم که حضرت‌رسول برای دعوت پادشاه ها به اسلام از یک نقطه مشترک بزرگ استفاده کرد : " آزادی "

ما انسان‌ها برای داشتن آزادی‌روحی-معنوی نیاز داریم که از یک الگو پیروی کنیم .. الگویی که تحقق می‌بخشه به آزادیمون مکاتب الهی عه ! چیزی که توی همهء مکاتب‌الهی یکسان ِ پرستیدن خدای یگانه و واحده ..