این چندتا نوای مقاومت رو دریابید (((( :

سیدحسن برام ازبچگی فرق داشت ؛ از اون موقع که فکر می‌کردم یه ایران ُخارج .. از اون موقع که عربی برام شبیه نوایی غریبه بود .. از اون موقع که فقط می‌دونستم نظامی‌ها لباسشون سبزه و همین .. از اون موقع که هنوز دندونای شیری‌‌ام خودنمایی می‌کردن .. از اون موقع سیدحسن برام بوده و با رفتنش داغ سنگینی روی قلبم تلنبار شد .. هنوزم نمی‌تونم باور کنم که سیدحسن قهرمان زندگیم دیگه نیست و قرار نیست بیاد صحبت کنه ُ من زنده دنبال فایلی بگردم که صحبتاش رو با صدای خودش ُ به زبان پناهم یعنی عربی پخش می‌کنه ..

این‌روزا واقعا نبودنش حس‌ می‌شه ... ولی می‌دونم که قهرمانم ُ دوستاش دارن از اون‌بالا نگامون می‌کنن ( :

بازنده تویی ! .

سردرد امانم را بریده .. عصبی‌ام ُمشوش .. نیازمند دعوت شدن به آرامشم ولی اطرافیان بر این آتش باد می‌دمند . اگر می‌توانستم گلوله‌ای سمتشان نشانه می‌رفتم ..

دلم برای ذره‌ای آب پر می‌کشد ولی آب هم جواب‌گو نیست .. هرچقدر بیشتر این مایع‌ حیات را می‌خورم بیشتر احساس خطر حیاتم را می‌کنم .

این روزهارا ثانیه به ثانیه‌اش را می‌خواهم مکتوب کنم ؛ تا بماند .. در ذهنم بی‌معطلی برای هر ثانیه کلمات را ردیف می‌کنم .. اما دستم به تایپ نمی‌رود ..

ستاره‌های‌پر‌فروغمان را نگاه ..

بالبخندی‌محزون‌ به‌آسمان‌نگریست ..