چهل روز از آن روزِ کذایی می‌گذرد. چهل روز است که بی‌تو جهان درهم است. چهل روز است که مرد بودن مشقِ هرشبم شده. علیِ من آقایِ من سالارِ من دلم برایت پر می‌کشد. برای لحنِ صحبت کردنت. برای لبخندهای پدرانه‌ات. برایِ صلابت عمامه‌ی مشکی‌ات. برایِ دقت به نوشته‌های ریز روی انگشترت. دلم تنگ شده حتی برایِ عصایت. چطوری بدونِ تو چهل روز دوام آوردیم؟ چطور هنوز نفس می‌کشیم؟ مگر نه اینکه می‌گفتیم خونی که در رگ ماست، هدیه به رهبر ماست؟ پس چرا قطره خونهای رگم، برای خونِ به زمین ریخته شده‌ی تو نمی‌جوشد؟ حالا امشب حلوایِ تو را دادند دستم! توهینی بزرگتر از این که تو نباشی و من باشم و حلوایت را بخورم؟

تو زنده‌ای و باز دل ما به تو قرص است بگذار که دنیا همه در هم شده باشد...

ولی می‌دونین چیه؟ اکثر شهدای جنگ‌رمضان و جنگ ۱۲ روزه عشاق امام‌حسن بودن! عجیب نیست؟! امام‌حسن چه دری باز کردی واسه مُحبّات!

شیپور جنگ را زده و یکباره صلح می‌طلبید ابلیس‌زادگانِ پلید‌ ای بدترینِ اهل زمین با ما رسیدگانِ به یقین پس مایلید قمار کنید! مردم، علاج در وطن است دنیا فقط لب و دهن است

راستشو بخوای دلم که نه..جانم برات تنگ می‌شه!

صحبت‌هایت را امروز در خیابان پخش کردند. صدایت را که شنیدم دوباره شانه‌هایم لرزید. جانم برایت تنگ شد. مقوا‌نوشته‌ای که دستم بود را جلوی‌ صورتم گرفتم و دوباره برایت اشک ریختم. این‌روزا به خودم بیشتر فکر می‌کنم. به عبارت "عارفه‌ی ابری" من چهل روز‌ است که ابرم ابرِ سراسر سیاه که مدام به‌هر بهانه‌ای می‌بارد. چهل روز است که با لباس‌های مشکی‌ام مانوس شده‌ام. روسریِ مشکی‌ام تنها یارِ شب‌های تارم شده. ولی خودمانیم.. چقدر قشنگ غمت بر جانم نشسته!

ای که مرا خوانده‌ای راه نشانم بده!