ما با عقلِ محدودِ خود، تنها یک لحظه از قصه را میبینیم و درباره‌ی تمامِ آن حکم می کنیم؛ چیزی را می خواهیم چون زیباییِ رسیدنش را دیده ایم و از تلخیِ عاقبتش بی خبریم. اما خداوند، آغاز و پایان را با هم میبیند؛ هم آنچه امروز اشکت را درمی آورد، هم خیری را که فردا از دلِ همین اشک خواهد رویید.
امیدوارم هیچوقت درگیر مقایسه نشید؛ نه خودتون رو با دیگران مقایسه کنید، نه زندگیتون رو، نه خانوادتون رو؛ مقایسه آروم آروم حالِ دل آدم رو میگیره و شیرینیِ زندگی رو از بین میبره، هر کسی به اندازه‌ی خودش خوبه و ارزشمنده، هیچکس از کسی برتر نیست، مگر به پاکی دل و ایمانش پس با مقایسه ها دلِ همدیگه رو خالی نکنیم و آدم ها رو از زندگیشون دلسرد نکنیم.
گاهی یه حرف ساده میتونه امید یه نفر رو کمرنگ کنه.
منم آن من که کلی ادّعا دارد
همان «من‌من» که با هر دم صدا دارد
همان سلطانِ خودخوانده در اقلیمِ تنِ خویش ، که تاجِ پوچِ «من بودن» به فرقِ ماجرا دارد
آدم ها این قابلیت رو دارن که شما رو تغییر بدن؛ اما چه جور تغییری؟
اونا میتونن هدف هاتون، ذهن تون، طرز فکرتون، نوع پوششتون، امید و انگیزتون، آیندتون و حتی خودِ شما رو
تغییر بدن. با تکرار روزانه‌ی بعضی حرف ها میتونن شما رو به حسادت تحریک کنن، و با تأکید مداوم روی یک سری حرف ها، کم کم ذهن و طرز فکر شما رو عوض کنن. هر صحبت و هر رفتاری از طرف اطرافیان، روی روحیه و ذهن آدم تأثیر میذاره. سعی کنید از آدم های سمی دوری کنید و حتی خودتون هم آدم سمیِ زندگی کسی نباشید. مسیر و کارتون رو فقط بر اساس حرف ها و تفکرات دیگران انتخاب نکنید؛ شما عاقل و بالغ هستید.
[روایت یک حقیقت تلخ]
عقل فرمان می دهد که به رخت
خواب، در آغوش مرگ رو!
و دل، تمرد می‌کند از فرمان صادر شده، گویی بی قرار است و پریشان؛ دل خودش ، اقرار می‌کند که عاشق است!
خب.. عاشق که خواب به چشمش راه ندارد.
و اما اندکی بعد؛ چَشمان مدعی، بسته شد!