اگر نماز فقط انجام دادن چند حرکت بود، چرا آدمی می تواند نماز بخواند و باز هم دروغ بگوید، ظلم کند و حق مردم را بخورد؟ پس نماز دقیقاً قرار است چه چیزی را در انسان تغییر بدهد؟

قرار نیست چون کسی هم عقیده‌ی ماست، هر کاری کرد درست باشه؛ حق، با آدم ها اندازه گیری نمیشه.

اگر دینداری من، حالِ هیچ کس رو بهتر نمیکنه، بد نیست یک بار در دینداری‌م تجدیدنظر کنم.

اکثر ما قبول داریم که خدا هست؛ میدانیم که میبیند. اما انگار به این دیدن آنگونه که باید اطمینان نداریم و در عمق رفتارهایمان آن را باور نکرده ایم. چرا می گویم باور نکرده ایم؟ چون خیلی از ما در خلوت و جایی که میدانستیم خدا حاضر است، طوری رفتار کرده ایم که گویی کسی ما را نمیبیند؛ و همان جا دست به گناه های کوچک و بزرگ زده ایم. جالب اینجاست که همین ما وقتی وارد یک مکان عمومی می شویم، فوراً حواسمان به دوربین های اطراف جمع می شود. چون مطمئنیم که آن ها ما را میبینند، سعی می کنیم رفتارمان را کنترل کنیم، مرتب تر باشیم و بیشتر مراقب کارهایمان باشیم. حالا سؤال اینجاست چگونه است که به دیدن یک دوربین این قدر یقین داریم، اما به دیدن خدایی که همیشه حاضر و ناظر است، این قدر کم توجهیم؟

آنچه خدا برای تو کنار گذاشته سهم هیچکس دیگر نخواهد شد

ما به وسعت دریا دروغ می‌گوییم.

یا فارِجَ الهَمِّ و یا کاشِفَ الغَمّ ای برطرف کننده‌ی اندوه و ای برطرف کننده‌ی غم.. یا فارِجَ هَمِّ المَهْمومین، ای آنکه گره های بسته‌ی دلها به دست تو گشوده میشود، آشوب دلم را به نسیم رحمتت بسپار؛ تو که تاریک ترین شب ها را به سپیده میرسانی، دل خسته‌ام را نیز به روشنای آرامشت برسان :)

و قسم به آن هنگام که قلبی به درد آمده، بغضی بیخ گلو چسبیده، اشکی در کمین مژگان نشسته و نیز وِبال گشته، بار حال و گذشته، بر قلب آدمی و حاصل جمع همه اینان شده تنی خسته و کمری شکسته! آن هنگام همان زمان عُسر است و باید با تمام رنجوری به دنبال یُسر رفت! که به یقین نه پس هر سختی که همراه هر سختی آسانی است! دل آرام باش که آن که این سخن گفته خود صاحب هرچه تضمین و ضامن و ضمانت است! و در این بین باید که دوام آوردن نیز بدانی! زیرا که برای دیدن روشنایی صبح باید از ظلمت شب عبور کرد!

یا من جعل من فاعل الذّنب شهیدا ای خدایی که از گناهکارها شهید می‌سازی.

مانع دیدار با تو ،این مَن است من را زِ من بگیر و خودت را به من بده

فَٱفوض أَمري إِلَى الله إِنَّ الله بَصِيرٌ بِالعباد پس کارم را به خدا واگذار می‌کنم؛ یقیناً خداوند به حال بندگان بیناست 📖 سوره غافر، آیه ۴۴

پول، مقام، جایگاه، مال، ثروت و.. اینها برای ما نیستند بلکه فعلا نوبتِ ماست که از آنها استفاده کنیم پس دل نبند عزیزِ من دل نبند.