مولا علی فرموندن : انسان چه افتخاری دارد که اولش نطفه است و آخرش جیفه . . -

-

مقصودِ جمله تویی بنده‌ی خدا .

به قول اون آقای ناشناس که میگفت بزرگوار شما خیلی گلی اما این باغچه دیگه جایی نداره . اگر آرامش و زیباییِ باغچه ای هست بدون قبلش دهن طرف سرویس شده بابتش تا سر سامونش بده و خودش و اطرافیانش و غربال کنه . -

-

کلام حق جایش همان کنج طاقچه‌ی دل است . -

و ما را بر ترک گناه استوار بدار . -

-

حرف را کوچه پس کوچه های شهر میزنند . -

- واسوخت.

قلبمان را می گوییم که خاکسترِ دوران است .

شاید عادلانه نباشد که پس از گذراندن برخی روزها پس از آن رنج‌هایی که از غشای روح گذشته‌، دردهایی که به عمق وجود نفوذ کرده‌، و زخم‌هایی که به مغز استخوان رسیده‌، آدمی همچنان صاحب همان نام باشد. ردِ درد معنای جان را تغییر میدهد و ناگهان غریبه‌ای مقابل آینه هست که منتظر نام تازه است. اما تو همیشه از پس تمام روز های سخت یک فرد تازه می آفرینی.. کسی که معنای تو و ارزش تو را شناخته است و اینبار خودش را با تمام جای زخم های قدیمی دوست دارد! #دیگرنویس -