و اما عجب روضه تلخیست ماجرای امروز(: نه طولانیست، نه خیلی سخت! فقط همین که: _آهای بچه شیعه ها! آهای نوکرای بی بی زینب! کاروان ابی عبدالله به کربلا رسید... و رقیه میون آغوش بابا از اسب پیاده شد. -روضه تلخ-

ولی غم امشب یه جوریه که حتی نمی‌دونم چی‌بنویسم....

بگم بابا دلم برات تنگ شده...

بگم بابا گوشواره هامو بردن...

بگم بابا قلبم درد می‌کنه...

بگم بابا دلم می‌خواد بغلت کنم... بگم کجا بودی عمه جانمو زدن..

بگم بابا... عمه‌جان... همونی که وقتی رسیدیم کربلا شما و عمو جون و بقیه مردای محرم دورش کردید تا راحت از مرکب پایین بیاد ... نبودی ببینی چطور نامحرما بهش سیلی زدن...

بابا کجایی؟...

مگه نمی‌بینی داره رقیه‌ات گریه می‌کنه؟

این رسمشه رقیه گریه کنه باباش بغلش نکنه؟...

نوازشش نکنه؟...