فکر می‌کردم با توجه به شناختی که از فضای ایتا دارم و وجود اینهمه کانال خوب دیگه نیازی به کانال جمع و جور و خودمونی ما نیست... اما بخاطر اینکه خیلی اینجا رو دوست داشتم دلم نمی‌اومد حذفش کنم.. تا وقتی که یه استادی یه حرف قشنگی بهم زد🫂

گفت: حرف و تلاش هر کدوم از شما برای افرادی که شمارو می‌شناسن از نزدیکانتون و مخاطبتونن حتی اگر یک جمع کوچیک یا دوسه‌ نفر باشین اثر گذاره و مفیده... هم برای خود شما هم برای اطرافیان شما🌱

خلاصه که خواستم بگم... شمارو نمی‌دونم ولی من خیلی جاها اشتباه رفتم اینو وقتی فهمیدم که دیدم چقدر بعضی از آدما به اطرافیانشون،نظراتشون و حتی اشتباهاتشون اهمیت می‌دن چقدر تلاش می‌کنن برای اطرافیانشون هم که شده مفید باشن می‌دونم هنوز ب بسم‌الله هستیم و یهو دارم شروع می‌کنم😅 ولی اینکه دیدیم توی اتفاقات تلخ و حتی ترسناک هفته گذشته یه سری از نوجوونهای کم سن و سال یا جوونها قاطی اون آدم‌های جنایتکار شدن...یا حداقل دلی توی خونه ازشون حمایت می‌کردن از اینه که ما زود صفمون رو از اطرافیانمون جدا کردیم و نجنگیدیم بخاطرشون ارتباط هامون رو هر چند با شوخی و تو سر کله هم زدن نگه نداشتیم از اهمیت تلاشمون خبر نداشتیم

رفقا هر کدوم از ما حرفهامون، تلاشهامون و زحماتمون لازم نیست برای هزاران نفر دیده بشه همینکه یه فضایی بسازیم؛ اطرافیانمون ، رفقامون، همکلاسی‌هامون رو داخلش بیاریم و هر از چندگاهی از چیزایی که یاد گرفتیم بهم بگیم کارها و محتواهایی که تولید کردیم رو نشونشون بدیم و نسبت به مجهولات و سوالات هم بی‌تفاوت نباشیم که ... (بلاخره خودشون می‌دونن... یا پیدا می‌کنن.. اینکه واضحه..) یعنی یه انسان مفید بودیم توی جامعمون یعنی یه قدم برای عزیزانمون یعنی یه یاعلی به امام زمانمون به قول یه بنده خدایی پیامبر هم از خانواده خودش شروع کرد

https://eitaayar.ir/anonymous/am5A.Wx71W اینم یه راه ارتباطی جدید👌

-بسم‌الله-

السلام‌علیک‌یاصاحب‌الزمان🪴

داستان‌هایی که این مدت شنیدم، شده مثل یک توده‌ی سمی بغضی که هر از چندلحظه یک راه کوچیکی به دنیای بیرون چشمهایم باز می‌کنه و قطره‌‌ی اشکی می‌شه روی گونه‌هام.💔

با خودم می‌گم چطور می‌شه که یک آدم نسبت به مرگ کسی بی‌تفاوت می‌شه؟ انواع چطور می‌شه‌ها توی سرم می‌چرخه و تهش باز هم بغضی می‌شه، برای دلی که اومده بود به زمین تا سفید و زیبا به خدای خودش برسه اما چرک‌های نفس و ظلمت‌ها جوری بهش غالب می‌شن که در آخر حتی کورسوی نوری براش باقی نمونه تا وقتی داره به یه «آدم» آسیب می‌زنه دست و دلش رو بلرزونه....

بیشتر دارم به سیر تفاوت آدم‌ها فکر می‌کنم و جالب اینه به بیشترین چیزی که می‌رسم متاسفانه یک واژه کلیشه‌ایه به نام فضای مجازی اینکه چطور با استفاده از انواع رسانه‌های جذاب که همه‌ی ما گرفتارشون هستیم، انواع تفکرها رو از نگاه‌های روانشناسی تاریک و زرد به زندگی گرفته تا نگاه‌های جهانی و سیاسی رو به ذهن آدم‌ها القا می‌کنن از نگاه سرمایه داری نسبت به بی ارزشی انسان‌های فقیر گرفته تا از نگاه هیتلر که انسان‌های ضعیف باید نابود بشن😐

ولی ته ته همه‌ی اینها یه کار بزرگ ازمون بر میاد اینکه نسبت به خودمون و ندانسته هامون بی‌تفاوت نباشیم راستش توی دنیای الان بنظرم اصلا سن مطرح نیست و باید همه بجنگیم بابت چیزهایی که در طول روز برامون سوال می‌شن و جوابی براشون نداریم باید دنبالش باشیم و نه فقط از یک منبع از منبع‌های مختلف بگردیم تا جواب‌های فیک و غلط و باورهای اشتباهمون رو هم شناسایی کنیم توی فضای مجازی مصرف کننده صرف نباشیم! دقت کنیم ، گاهی یاد بگیریم و گاهی نقد کنیم و درآخر حتی تولید کننده باشیم👌

خب خب حس می‌کنم زیاد حرف زدم و واقعا باید بگم یه وقتایی این نوشتنه و حرف زدنه یک موهبت بزرگه چون هم بهت نشون می‌ده که چه چیزی ذهنت رو درگیر کرده هم اینکه واقعا انگار با خودت حرف می‌زنی و یه جواب گنده به خودت می‌دی🌚