سالهاست که درها بازند.
قفلها زنگ زدهاند، میلهها را برداشتهاند، اما کسی دیگر حتی به سمت آسمان هم نگاه نمیکند.
و من نمیدانم که ما چرا یاد گرفتیم بمانیم، بسازیم و بپوسیم در این قفس جهانمانند.
امشب صدای بالهایی از پشت پنجره میآید؛ اما هیچکس پرندهای را نمیبیند.
و ما، میانِ قفسهای باز
و آسمانی که دیگر به یادمان نمیآورد،
اینجا ایستادهایم.
امشب شهر کمی کج ایستاده.
چراغها بیش از حد دورند، دیوارها آرامتر از همیشه نفس میکشند و خیابان نام خودش را به خاطر نمیآورد.
من هم به یاد نمیآورم که چقدر گذشته، اما هر چه بیشتر نوشیدیم، چهرهها غریبهتر شدند و حقیقت، آشناتر.
گفتیم فردا هیچچیز را به یاد نمیآوریم و خندیدیم. گرچه انگار فراموش کردن، چیزی بود که باید از آن میترسیدیم.
حالا ماه دو تا شده و هیچکدامشان واقعی به نظر نمیرسند.
و ما، میانِ آنچه دیدیم
و آنچه هرگز وجود نداشت،
اینجا ایستادهایم.
