من آدم دنیای قدیمم... خانه های گِلی و پنجره های مشبک رنگی، کوچه های باریک طناب بازی در کوچه های باریک. من باید در خانه های قدیمی زندگی کنم:) مرا چه به آپارتمان های نقلی؟ مرا چه به خانه‌ی بی حوض؟:)

کاش آدمیزاد به این حجم از درد عادت نکنه.

و شبی که عمیقاً دلتنگ کسی بشوی، مرا به یاد خواهی آورد. من که به تو از دلتنگی‌هایم می‌گفتم و تو احساس مرا زیر سوال می‌بردی.

بله دوام می‌آورم. اما هیچ‌کس نمی‌داند چگونه روزهایم را شب، و شب‌هایم را صبح می‌کنم. من تک و تنها همه‌ی سختی‌ها را تحمل کرده‌ام و بازهم تاب می‌آورم.

وقتی چشم‌هایش را دید گفت: «به گمانم تمام چیزهای زیبا، غمگین هستند.»

نمی‌شود گفت کسی که هیچ‌خبری ازش نیست دلتنگ نمی‌شود، درست مثل من؛ شاید نباشم و نزدیکت نشوم اما دلم بسیار برای تو تنگ می‌شود.

فقط گوشامن ک میدونن چیا کشیدم.

یه وقتا فقط دستام بود ک همه اشکامو پاک کردن.