« همیشه می‌ترسم کسانی را که دوست دارم یک روزی از دست بدهم، اما باید از خودم بپرسم آیا کسی هم هست بترسد از این که من را یک روز از دست بدهد؟ »

« چه اندوهی، که لبانم باید طعم تو را از خاطر ببرد...»

رو دلم زخمِ هزارتا خنجره

و چشم‌های غمگینِ تو، نتیجه‌ی تمام حرف‌های نزده و رنج‌های پنهانی‌ات است.

‏فعلاً می‌سازم. چه‌ می‌شود کرد؛ مگر می‌شود دنیا را پاره کرد و از تویش خوش‌بختی را درآورد؟ همین است که هست ..

تا به حال صدای سیلی خوردن دلت را شنیده‌ای؟ بی صدا ایستادم. نگاه کردم. هیچ نگفتم. دل از درد به خود پیچید مغز گفت همین است زندگی! دوام بیاور ؛ دوام بیاور که دوام آوردن را خوب از بَر شده‌ای! اینبار هم از درد دم نزن در خود مچاله شو آنقدر سکوت کن تا واژه‌ها را از یاد ببری.

گل سرخ عزیزِمن به هرگلخانه‌ای باشی بدان رویای یک گلدان همیشه با تو خواهد بود.

«آدم کسی را که برایش گریه کرده،هیچ‌وقت از یاد نمی‌برد.»

در پایان نامه نوشت: زندگی کردن برای آدم‌هایی که زیادی به همه‌چیز اهمیت می‌دهند، سخت‌تر است.

مگه وقتی «میشد» به خدا میگفتی «چرا من؟» پس حالا که «نمیشه» هم نگو «چرا من؟» زندگی «شد، نشد» داره صبر کن، بازم «میشه»