حداقل نصفِ ما، تو کل زندگیمون نه یه اکیپ پایه داریم، نه یه مسافرت خفن میریم، نه قراره دونفری تو کویر دراز بکشیم و به آسمون خیره بشیم فقط میریم سره کار و با خانواده میجنگیم. واقعا ترسناک نیست؟ نمی‌ترسید همینجوری عمرتون تموم شه؟ :)

بعضی وقتا احساس میکنم دارم نقش بازی میکنم اینکه همچی بدون تو خوبه. درواقع نیست،من یه چیزیو بدون تو گم کردم و هیچوقتم پیداش نمیکنم .

اونجا که بعد از مدت زیادی تلاش بیهوده کردن یهو تصمیم میگیری بیخیال شی، مثل این میمونه که یه تیکه از زندگیتو میذاری زمین بلند میشی میری

حق

دورهمی با دوستای مجازی>>>>هرچیزی

ولی به نظر من وقتی آدم از دست یک نفر خیلی ناراحت می شه یا قلبش می شکنه، هیچ کس به جز همون یک نفر نمی تونه حالشو خوب کنه و باعث شه دوباره مثل روز اول بخنده، هرچقدرم دورش پر باشه، هرچقدرم دوستا و رفیقاش یا آدمای جدید توی زندگیش بیان و برای بهتر شدنش تلاش کنن، فایده ای نداره فوقش اون آدم تظاهر به فراموشی و خوشحالی می کنه که اطرافیانش از تلاشاشون نا امید و دلخور نشن، شاید به خاطر همینه که خیلی از آدما توی دنیا برای مدت طولانی غمگین موندن، انگار یکی توی گذشته اونارو قفل کرده و کلیدشو با خودش برده یه جای دور و دیگه ام بر نگشته.

نمیشه هروقت دلت خاست بری هروقت دلت خاست بیای هرکاری دلت خاست بکنی و بازم من اینجا منتظرت باشم! وقتایی که تا صبح تو خودم مچاله شده بودم و به خاطراتت فکر میکردم باید میومدی؛ وقتی بیشتر از هرکس به تو و حرفات نیاز داشتم باید میومدی؛ نه الان که قلبم با سنگ فرقی نداره.

:)

از بعضی آدما انقدر دور میشی که باورش سخته یک زمانی تموم خنديدنات و حرف زدنات وشب وروزت باهاشون گذشت:)

یه جا خوندم که نوشته بود: ما‌ هممون یه آدم تو زندگیمون داریم که مهم نیست باهامون چیکار کرد ، ولی همیشه دوسِش داریم..! خواستم بگم چقدر حرف دِل هممون بود!.. :)

من آدمِ رقابت نیستم چون بهم ثابت شده تنها راه موفقیت اینه که تلاش کنی قوی تر از دیروزت باشی و تنها کسی که دوسدارم ازش بهتر باشم اون آدمیم که دیروز بودم نه آدمای دور و بَرم.

بنظرم غمگین ترین مکالمه‌ی عمر آدم اونیه که آخر شب توی خلوتِ خودت، با خودت دعوا میکنی، خودتو سرزنش میکنی چون به آدمای بی لیاقت اهمیت دادی، از خودت بدت میاد چون سر بعضی از آدما اشک ریختی، در آخرم خودت اشکاتو پاک میکنی و میگی کمتر غصه بخور همه چی درست میشه.