بعضی وقتا دلم میخواد صبح که بیدار میشم گوشیم پر از نوتیفیکیشنِ آدمایی که دوسشون دارم باشه ولی هیچ خبری نیست.
شايد نرمال به نظر برسم بگم و بخندم اما عميقا دلم ميخواد همه اكانتامو پاک كنم و جمع كنم برم يه جاى دور كه بعدش همه بپرسن راستى فلانى كجا غيب شد.
_و یه روز این کارو انجام میدم:)
هنوز با هم کلکل میکنید؟ هنوز واستون مهمه آخرینبار کی پیام داده؟ هنوز شک دارید بهش بگید دوسش دارید؟ هنوز واسه یه اشتباه کوچیک واسه یه سوتفاهم ساده از آدمای زندگیتون میگذرید؟ بابا مگه از فردا خبر دارین؟ داریم یکییکی تموم میشیم بچسبید به اندک آدمایی که واستون باقی موندن .
وقتی میخواین از زندگی کسی برین، با دلیل برین.
بهش بگین که با اخلاقش کنار نمیاین، با ظاهرش کنار نمیاین. عیباشو بگین بعد برین.
وقتی بی دلیل از زندگی یکی میرین، اون آدم هر روز با خودش میجنگه و هزار بار از خودش میپرسه که مشکلش چی بوده.
میدونی تو کل دنیا چی بیشتر از این حال میده که یکی برات یه آهنگ بفرسته و بعد از گوش دادنش بشه آهنگ قفلیت ؟
یکی یه آهنگ رو برات همینجوری بفرسته و از سلیقه موسیقی توهم خبر نداشته باشه ، بعد آهنگ و باز کنی ببینی اهنگیه که عاشقشی اون لحظه یه لحظه بهشتیه دلت میخواد بپری طرف و ماچ کنی .
کاش میشد از اول شروع کنم و با هیچکدوم از ادم های سمی که باعث ناراحتیام و گوشه گیر شدنم شدن برخورد نکنم
بعضیارو باید یهو از زندگیت حذف کنی مثل کندن چسب زخم از روی پوستت ، درد داره اما یهو میکَنی میندازی دور تموم میشه