ویدار.

با اعصاب خراب ریاضی و فیزیک و هندل کردم . چایی بم نرسیده ، مضطربم ، عصبیم و خسته . منتها نمی‌دونم چی می‌تونه حالا وضعم و روال کنه...

یه آگاتا کریستی دیگه تموم شد ./

ویدار.

زندگی در تلاش برا زمین زدن من بود که کتاب ها پشتم و گرفتن ./

∞

سالها ناگفته ماند این شرح درد . . .

ویدار.

این بار فیزیک نجاتم داد .

دیشب بم کتاب کادو داد ؛ همون کتابی که بهترین کتاب عمرش معرفیش کرده بود و بارها و بارها خونده بود... کتابی که صفحه اولش یادداشت داشت و صفحه دوم شعر ... و من فقط مات و مبهوت بودم . نمی دونستم بایست در این مواقع چی گفت . پس فقط نگاش کردم ؛ به این امید که از چشام بخونه هرچی حرفه ناگفتنیه . و اون فهمید ... مثل همیشه ... همون‌طور که همیشه می فهمه .... اهمیتی هم نداشت ؛ که آخرین دیدار برای دو سه سال پیش بوده ، چون ‌ اون هنوز می‌فهمه ....

یه دین برا بهتر شدن اوضاع کافیه .

شورلت شول اِس اِس 396.>>>