اعتبارِ واژهها به آدمهاست. مثلا " دوستت دارم " را از کل آدمهای روی زمین، [ جز آنکه دلت میخواهد ] بشنوی، باز هم برایت بیمعنا خواهد بود..
مدتها بعد؛ در آدمهای دیگری دنبال من میگردی، و دلت برای یک دوست داشته شدنِ واقعی تنگ میشود.
از یه جای زندگیت به بعد؛ دیگه به خودت نمیگی طاقت بیار درست میشه، میگی: طاقت بیار همینه که هست.
تو؛ لبخندِ کوچکِ منی، آخرین نشانه از آخرین بار که زنده بودهام، بگو چگونه دوستت نداشته باشم؟