وقتش که بشه، آدمش که برسه؛ چایی دم می‌کشه، چشمات براق تره، دلت آروم و خیالت راحت می‌شه، لاکت خوش‌رنگ‌تره، موهات خوش‌فرم‌تره، خنده‌ت عمیق‌تره، ماکارونی خوشمزه‌تره، ابرا پشمکی‌ترن. فقط باید وقتش برسه..

رقاصه‌ی هر سازِ تو گشتیم و تو اما؛ یک بار به سازِ دل‌ما گوش نکردی..

تو آمدی که غمِ عشق، محترم باشد..

تو مثلِ فتح خرمشهر، تو شوقِ بوسه‌ای پنهان؛ تویی خوشحالیِ بعد از شکستِ حصرِ آبادان!

کمک کن عزیزم، نمیخوام بمیرم.

گفت: یه آرزو بکن. گفتم: کاش‌ بالاخره یه جایی خوشبختی از نفس بیوفته و دستامون بهش برسه.

سایه‌اش تا به ابد از سرِ من کم نشود، گردنم پیش کسی غیر رضا(ع) خم نشود..

- حضورش به‌چه ماند؟ + به شنیدن صدایِ آدمی که در غربت، به زبانِ مادریت سخن بگوید.