حالا که دارد از آسمان آتش می‌بارد، بیا در آغوشم، دنیا آن‌قدرها هم ارزش ندارد که ما از هم جدا باشیم. حالا که نمی‌دانم مرگ چه‌قدر نزدیک است، مرا سخت در آغوش بگیر؛ بگذار تپش‌های قلبمان یکی شود، بگذار صدای انفجارها در پس تپش‌ها گم بشود.

+فردا از دلش درمیارم -فردا :

از ظلم گلایه کرد، از ارباب نگفت دشنام به خون گفت، به قصاب نگفت تا دید هوا پس است گفت از میناب؛ از قاتل دختران میناب نگفت! ـ عباس تافته

یک ماه گذشت، چندين کودک بی گناه بدون اینکه بدانند امروز برای آخرین بار مادر خود را بوسیدند، برای آخرین بار به آغوش پر از امنیت پدر رفتند، برای آخرین بار خندیدنُ بازی کردن، برای آخرین بار دوست های خود را در آغوش کشیدند و برای آخرین بار زندگی کردند.

سیزده به‌در برای منی که یک عمر در به در بوده‌ام، شوخی زشتیه.

دروغ سیزده فقط دروغی‌ که من به آرزوهام گفتم.

‌جنگ است اسماعیل، جنگ است! آفتاب بر گورستان و گلستان یکسان می‌تابد و باران خادم و خائن نمی‌شناسد. ـ رضا براهنی

او سَر سپرده می‌خواست، من دل سپرده بودم.