" سلام بر او، که درسی جاودانه به من آموخت  " مکتوب می‌کنم تا به یاد داشته باشم بعضی سخن‌ها آنقدر عظیم و متعالی هستند که هرگز بیان نشوند و تنها تکّه کاغذِ پاره‌ای بتواند نگاهدارنده‌ی این کلمات خونین باشد. باور؛ گاهی چنان غلط تفسیر می‌شود که انسانِ معتقد، با ایمان به درستیِ عمل خویش، در حقیقت، در تضاد با عقاید راستین خود اقدام می‌کند. مسجد به تو شادی نمی‌دهد، همانگونه که مطرب‌خانه. روضه، در تو حزن نمی‌دمد، همانگونه که موسیقی. آتش به‌تنهایی ترس نمی‌زاید، به‌همان شیوه که قضاوت. راهب عشق‌آفرین نیست، به‌همان طریق که زیبایی‌های مصنوع. انسان مقدس؛ حجاب را در خود تعبیه کرده و برای تجربه‌ی حس‌هایی که خالق، خود آن‌هارا مباح دانسته، متوسل است به اسطوره‌های ذهنی و آرمانی! اشرف مخلوقاتِ حقیر و تضعیف شده. بت‌پرستی در قالب یکتاپرستی مدرن. عالمان دینیِ سلطه‌جو در عین نفی استکبار. آیینی که به‌تمام جنبه‌های انسانی توجهی منعطف داشته را طوری به‌سوی تحریف سوق می‌دهند که در نهایت، دل و دیده هردو کدر و مفهوم « زندگی » مخدوش می‌شود. منسوخ | مغزهای کوچک زنگ‌زده

هیچ شعری بی‌دلیل زاده نمی‌شود. شعرها را می‌نویسی وقتی غمی داشته باشی که گلوگاه‌ات را بوسیده، یا عشقی بی‌تابت کرده باشد. - ۲۷ شهریور؛ روز شعر و ادب فارسی و سالروز گرامیداشت استاد شهریار 💙

زندگی داشت رنجمان می‌داد، فقر، اندازه بود و کافی بود! وسطِ سفره‌های بی‌نانی، عشق، گوه خوردنِ اضافی بود!

پاییز اومده..

می‌بینمت از دور و زیاد است همین هم این سوخته‌دل ساخته با کمتر از این هم .

نمی‌تونم از تو بگذرم