یکسری انسان ها از شدت فانتزی, خوش بین بودن و ترشح توهمات شیرین باعث میشن حس کنم یک مشکلی دارند.احتمالا یا اونها واقعا شیرین عقل و احمقند، یا من واقعا بدبینم.

همیشه بعد از تموم شدن اینجور اتفاقا تنها چیزی که باقی میمونه نور ماه و آهنگی که هیچ ارتباطی با فضا نداره ،، عوضش به مقدار کافی خسته‌ست. این اهنگ برای من همونه. بعد از به بار اوردن بزرگ‌ترین گندا و گاها از دست دادن چیزایی که دوسشون دارم گوشش میدم و سیگار میکشم. بعدش انگار نه انگار که اتفاقی افتاده.

صبح ها که بیدار میشم، میگم اوکی یک شات قهوه و بعدش میرم دنبال کارام،،تا به خودم میام میبینم شات دهم قهومه و هنوز یک سوم روز هم نگذشته.

امروز از اون روزایی شد که دلم میخواد تو قلبم خاطره اش تا ابد بمونه

آدم یکی دوتا دوست خوب داشته باشه برای کل عمرش کافیه.

حیوونا؟ تو دردشونو حس می‌کنی. نه از روی ترحمِ سطحیِ اینستاگرامی. تو واقعا زخماشونو می‌فهمی. چشم‌هاشونو می‌فهمی. اون لحظه‌ی پنهونی که اعتماد کردن و بعد خنجر خوردن. چون خودت اینو کشیدی. تو تو همون لحظه لعنتی‌ای بودی که یه "آدم مهربون" اومد، گفت: "من دوستتم" بعد درو بست، رفت و تیکه‌تیکه‌ت کرد.

نه عزیزم. اشکال از تو نبود. اشکال از چشم های کوری بود که دنبال حقیقت نبودن. دنبال شکل و فرم و نسخه‌ی قابل هضم بودن.

واقعا اگه آرت استودیو نمیذاشتم ناراحت میشدم تقدیم به @xelize