انسان! ای حیوان رنجکش!
چه مصیبتی والاتر از مواجههای مدام با انزجاری خالص نسبت به تمامیت داراییت میتونه شامل حالت بشه؟
این چند وقت پنیک هام خیلی زیاد شده،،پشت سر هم دارم با جملات کوچیکی طرد میشم،،توی هیچ چیز و برای هیچکس «هیچکس» کافی نیستم و راستشو بخوام بهت بگم،،واقعا حالم خوب نیست.
من ،، آخرین سیگارِ بیکیفیت دنیا. اما هرچی که باشم دلتنگ بودنم میشی. این عطر منفور دیگه تکرار نمیشه.
انگار قرار نیست بفهمیم کدوم از ما محتاج دیگری شده. جفتمون بازندهی این بازی دو سر برد بودیم.
به من کابوس بخشیدند..بجای سوت و دست و هورا
به من فرصت دیدن دادند.. اما وسطِ کورا
هرقدر هم که نگاهی والا و به دور از روزمرگیها داشته باشی،،اقتضای کالبد انسانی ایجاب میکنه که خودت رو به فلاکتی دلخواه دچار کنی تا فلاکت مهیبتری بهت تحمیل نشه.