هیچوقت نفهمیدم این رفتار فرار کردن از آدم‌هایی که می‌خوان مراقبت باشن منشأش از کجاست. حتی وقتی دست نوازش روی سرم کشیده می‌شه، احساس ضعف می‌کنم. بهم یادآوری می‌شه که برای ادامه زندگیم به همه‌شون نیاز دارم. انقدر توی فکر کردن بهش غرق می‌شم که نمی‌فهمم ترس از نبودنشون کم کم توی ذهنم اثر می‌ذاره و دیگه بودنشون در هیچ شرایطی رو نمی‌پذیره.

2:24

و به چشم میبینم مردمان چگونه خوشبختی را درون یکدیگر پیدا میکنند و من تنها محضِ راویگری در بینشان قدم میزنم.

مانند مردی که مست در خیابان فریاد میزند؛ او مرا دارد و من هیچکس را.

من،،از وقتی چشم باز کردم بودم انگار تو برزخ..

بین من و برگهایی که تابستون سقوط می‌کنن، شکلی از هم‌ذات پنداری برقراره.

انسان پس از نالطفی ها و ستم های فراوانی که در حقش می شود ، به محبت حساسیت پیدا می کند حال هرچند که صادقانه و پرشور هم باشد ، برایش مانند یک ازار است نوازش به درد پوست میخورد نه زخم انقدر 《دوستت دارم 》را نشنیده ای که وقتی کسی می گوید بغض میکنی و غریب میشوی ؛ احساسی مانند چای سرد رو میز یا فیلتر خیس شده ی سیگار را القا میکند باز هم میگویم که نوازش به درد پوست میخورد ، تنی که سراسر زخم و عاری از پوست باشد را اگر بغل کنی درد میگیرد و میسوزد ، خودت هم خونی میشوی من نمیدانم دقیقا میزان درد را چگونه تعیین میکنند ، کمی یا کیفی ؛ هرطور که هست اکنون این را میدانم که بزرگترین درد ان دردی است که تورا از هرچیز خوبی آزرده خاطر کند و باعث شود زیبایی ها تورا به گریه بیاندازند ما نه با غم مشکلی داریم نه درد ، خوشمان هم نمی آید،باور کن! فقط رها کن ،ما انقدر برای عادت کردن به رنج ، رنج برده ایم که دیگر توانی برای برگشتن و دیدن محبت ها نداریم.