2:24

و به چشم میبینم مردمان چگونه خوشبختی را درون یکدیگر پیدا میکنند و من تنها محضِ راویگری در بینشان قدم میزنم.

مانند مردی که مست در خیابان فریاد میزند؛ او مرا دارد و من هیچکس را.

من،،از وقتی چشم باز کردم بودم انگار تو برزخ..

بین من و برگهایی که تابستون سقوط می‌کنن، شکلی از هم‌ذات پنداری برقراره.

انسان پس از نالطفی ها و ستم های فراوانی که در حقش می شود ، به محبت حساسیت پیدا می کند حال هرچند که صادقانه و پرشور هم باشد ، برایش مانند یک ازار است نوازش به درد پوست میخورد نه زخم انقدر 《دوستت دارم 》را نشنیده ای که وقتی کسی می گوید بغض میکنی و غریب میشوی ؛ احساسی مانند چای سرد رو میز یا فیلتر خیس شده ی سیگار را القا میکند باز هم میگویم که نوازش به درد پوست میخورد ، تنی که سراسر زخم و عاری از پوست باشد را اگر بغل کنی درد میگیرد و میسوزد ، خودت هم خونی میشوی من نمیدانم دقیقا میزان درد را چگونه تعیین میکنند ، کمی یا کیفی ؛ هرطور که هست اکنون این را میدانم که بزرگترین درد ان دردی است که تورا از هرچیز خوبی آزرده خاطر کند و باعث شود زیبایی ها تورا به گریه بیاندازند ما نه با غم مشکلی داریم نه درد ، خوشمان هم نمی آید،باور کن! فقط رها کن ،ما انقدر برای عادت کردن به رنج ، رنج برده ایم که دیگر توانی برای برگشتن و دیدن محبت ها نداریم.

یک فرهنگ لغت بی کلمه ی عشق شدم.