گفت:اشکال نداره، همه‌ی حرف‌ها و گِله کردن تکراری رو دوباره بزن، ولی خواهش میکنم کمی هیجان داشته باش حتی وقتی داری دوباره تکرارش میکنی، برام با شور تعریفش کن، نمی‌خوام ببینم یه سیگار بگیری دستت به چشمام زل بزنی و برای هر کلمه جون بکنی تا بهم بگیش، آروم و بی‌جون.

من؟ دل‌تنگ عدم.

اینان برای عشق ورزیدن به خدای خویش جز دار زدن انسان راهی نمی‌دانند.

یه چیز لوله‌ای نازک تو دهنم لازم دارم نمی‌دونم سیگار یا شاتگان.

ارواح از تابوتهای خود می گریزند. خاطره هایم از رودخانه سرایز میشوند. و آن قدر احساس پوچی میکنم که میتوانم بمیرم.

«ابرازگر انزجار از زاده شدن. ستایش‌گر لطافت. پیش‌رو در پذیرش تبعات زیست منزویانه. نافی بازتاب، حامی تابش. حامل پتک شک. زمزمه‌ای مخوف در سکوتی دیرین‌. بلعنده و ابراز‌ کننده‌ی کلمات. منع شده از نعمت عدم.»

طرز ﺧﻮﺩ ﮐﺸﯽ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺲ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺷﻪ، ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﺷﯿﮏ ﻧﻤﯽ ﭘﻮﺷﻪ، ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﺁﺭﺯﻭﯾﯽ نمی کنه، ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﺍﺩﺍﻣﻪ نمی دﻩ، یکی دیگه به خودش نمی رسه، ﯾﮑﯽ مدام ﺗﺮﺍﻧﻪ ﻫﺎﯼ غمگین ﮔﻮﺵ می دﻩ، ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ عکس ﯾﺎﺩﮔﺎﺭﯼ نمی گیره، یکی محبت نمی کنه، یکی دیگه محبت نمی پذيره، اینجوریه که ﺍﮐﺜﺮ ﺁﺩﻣﺎ توی ٣٠ ﺳﺎﻟﮕﯽ یا زودتر ﻣﯽ ﻣﯿﺮن و توی ٨٠ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺩﻓﻦ می شن.

گاهی وقتام حس میکنم سن یک پیر مرد هفتاد سالرو دارم. بی حوصله میشم، عشق واسم معنیشو از دست میده و حس میکنم دوروبریام یه مشت بچه پونزده سالن که هیچکدومشونو درک نمیکنم. تفریحاتی که قبلاً داشتم بنظرم مسخره میان؛ درواقع همه چیز بنظرم مسخره میاد. دلم بیرون رفتن و نمیخواد. دلم کافی شاپ رفتن و نمیخواد،، دوست دارم توی یک جنگل دور از همه چیز و همه کس بی دغدغه قهوه بخورم،سیگار بکشم و از هوا لذت ببرم.