از آدما متنفرم بیشتر از ادما از خودم متنفرم و دارم کم میارم،چون عادت دارم بیخیال طی کنم،،اما در این دوره واقعا لبریزم. لبریز از تنفر،غم و خشم.

چی شد که از ذره ذره وجودت ناراضی شدی؟

غمگینم، مظطربم، خشمگینم، دلتنگم، دورم، ترسیدم، نا امیدم و خسته‌ام، خیلی خسته‌.

تمام عمر به دنبال شاهدی گشتی تا رنجت را تایید کند. خودت مگر آنجا نبودی؟

چه بر تو گذشت که بجای پایان رنج‌ها، به پایان خود می‌اندیشی؟

حرفاش اشاره به لذتی داشت که نسبت به مراقبت از دیگران داشتم ،، ولی مدت زیادیه از این کار لذتی نمیبرم. تنها واکنشم به تولد یا لجن‌گرفتن زندگی کسی اینه که بسنجم این موقعیت مناسب سیگار هست یا نه.

ولی من نمی‌زارم سرمو راحت روی بالشت،،حتی یک شبم.

از همه‌ی آنچه نداشته‌ام، اشباع شده‌ام، لبریز شده‌ام، همه‌ی آنچه دلم میخواست بشود و نشد.

A shadow in an empty doorway Call your name but no reply I still see your face, but there's no trace Photographs, no goodbyes Seems like I must be dreaming, but it's all here in black and white A hollow, lost and empty feeling They say all wounds are healed in time But I feel worn and somehow unborn Every day's an uphill climb Hanging on just for tomorrow, but I find it hard to see the light I'm just looking for something, to kill the pain tonight we're all looking for something, to kill the pain tonight we're all looking for something, to kill the pain tonight